بچه ها مدتها قبل از پاگذاشتن به دوران بزرگسالی فشار روانی را تجربه می‏کنند. برخی کودکان مجبورند با مشکلاتی چون کشمکش های خانوادگی، طلاق، تغییرات دائمی مدرسه، همسایه ها، توافقات مراقبت از کودک، فشار گروههای هم سال و بعضی وقت ها حتی با خشونت در خانواده یا جامعه شان دست و پنجه نرم کنند.

بیشتر والدین کودکان نوپا آرزو می کنند که کودکشان بتواند تنهایی خودش را سرگرم کند. این خواسته والدین منطقی است، چون کودکنوپا می تواند اسباب بازی ها را بر دارد، با آن ها بازی کند، دنبال توپ بدود و کتاب ورق بزند. نوپاها آموخته اند که می توانند خودشان کارهایی انجام دهند و اتفاقاً اغلب هم در انجام کارها توسط خودشان پافشاری و سماجت به خرج می دهند.

با این همه یک بچه یک ساله همچنان دوست دارد دور و بر والدینش بچرخد، ما می توانیم به او کمک کنیم که بیاموزد چگونه خود را سرگرم کند. جین فوی، متخصص کودکان در کارولینای شمالی می گوید: "کودکان نوپا اصولاً نمی توانند برای مدت طولانی به تنهایی بازی کنند". طولانی ترین زمانی که می توانید از یک بچه یک ساله انتظار داشته باشید به تنهایی بازی کند چیزی حدود پانزده دقیقه است، دادن چنین فرصتی به کودککاری است که به انجام دادنش می ارزد، این کار تنها به این دلیل نیست که شما فرصت داشته باشید شام را آماده کنید یا اتاق را جارو و گردگیری کنید. دکتر اسکالار متخصص رشد در مرکز مطالعات رشد و یادگیری دانشگاه کارولینای شمالی در این باره می گوید:"تنها بازی کردن، تقویت کننده استقلال، اعتماد به نفس، خلاقیت، و مهارت های زبانی است. اغلب می بینیم که یک کودکپانزده ماهه موقعی که تنها بازی می کند با خود چیزهایی زمزمه می کند، چنین بازی هایی پایه و اساس رشد مهارت های زبانی هستند.

"دکتر اسکالار می گوید:" قابلیت بچه ها برای تنها بازی کردن به حال و وضعیت آن ها هم بستگی دارد، اگر بچه گرسنه، خسته یا مریض باشد کمتر به تنها بازی کردن رغبت خواهد داشت. علاوه براین شما از یک نوپای کمی بزرگ تر هم نمی توانید انتظار داشته باشید که مدت طولانی تری تنها بازی کند." دکتر فوی معتقد است: "یک کودکبیست و دوماهه که از نظر شناختی و زبانی قابلیت های بیشتری از کودکیک ساله یا پانزده ماهه دارد تمایل روز افزونی برای کسب استقلال در خود می بیند، بنابراین بیش از پیش دوست دارد با شکستن حد و مرزهایی که شما وضع کرده اید آن ها را و شما را امتحان کند و بنابراین این نیاز بیشتری به نظارت و توجه مداوم و از نزدیک دارد".

برای افزایش ظرفیت کودکتان در تنها بازی کردن، چهار کلمه را به خاطر بسپارید:" علاقه،ایجاد عادت، سازماندهی، و جهت دهی".اول سعی کنید کودکتان را به فعالیتی مشغول کنید که به آن واقعاً علاقه دارد، اگر از نظر شما کمی شلوغ کاری اشکالی ندارد به او اجازه دهید اگر دوست دارد لیوان ها و قاشق ها را جابه جا کند یا لباس ها را از کشوی کمد بیرون بکشد. ژولیت که یک پسر پانزده ماهه دارد دو کشوی پایین کابینت آشپزخانه را پر از بطری، قاشق و پیمانه های پلاستیکی کرده تا هنگامی که او مشغول درست کردن شام است، پسرش با آن ها مشغول بازی شود و کاری به کار او نداشته باشد.

بنابراین می بینیم که چه طور سرگرم کردن بچه به کار مورد علاقه اش می تواند او را به سمت تنها بازی کردن سوق بدهد.چنان که گفتیم دومین نکته ای که باید به ذهن بسپارید "ایجاد عادت" است. وقتی کودکشما کاملاً مشغول بازی شد، به آرامی کمی دور شوید یا یک مجله به دست بگیرید. وقتی او اسباب بازی به سمت شما می اندازد تا شما را به بازی بکشاند، به راحتی اسباب بازی را به خودش برگردانید و جمله کوتاهی درباره بازیش بگویید و لبخند بزنید. طی روزها و هفته های بعد بتدریج و آرام آرام سعی کنید فاصله فیزیکی و ذهنی خود را از او بیشتر کنید و بیشتر پی کار خودتان باشید، اما هرگز کودکتان را بدون مراقبت رها نکنید. دقت داشته باشید در محلی که کودکمشغول بازی است شئ یا موقعیتی وجود نداشته باشد که امنیت و سلامت کودکرا به خطر بیندازد.

کودکیک ساله در کی از خطر ندارد. نکته دیگری که در این مورد برشمردیم " سازماندهی " فعالیت کودکبود. پر کردن اطراف کودکاز اسباب بازی های جورواجوری که دوست شان دارد منجر به دستپاچگی و گیج شدن او می شود. به جای این کار، هر بار تنها یک اسباب بازی در اختیار او بگذارید و به نوبت اسباب بازی ها را عوض کنید. تری می گوید:"من وقتی می خواهم کتابی بخوانم یا حساب خریدهای روزانه ام را بکنم؛ از همین روش استفاده می کنم، کتابم را به اتاق فرزندم می برم و آن جا اول عروسک پشمالویش را به او می دهم، بعد از چند دقیقه توپ را و بعد از مدتی دو تا کتاب در اختیارش می گذارم، به این ترتیب او مرتب مشغول بازی است و با هر اسباب بازی به نوبت حسابی بازی می کند و سرگرم می شود، و من هم به کارم می رسم."

یک کودکیک ساله نیاز به جهت دهی دارد، از این رو وقتی احساس می کنید کودکتان آرام آرام علاقه اش را به بازی با یک اسباب بازی از دست می دهد، با پرسیدن یک سؤال دوباره او را تحریک کنید. مثلاً وقتی کودکتان مشغول بازی با بلوک هایش است، در حین این که مشغول کار خودتان هستید بدون این که مستقیماً وارد بازی با او شوید، با او صحبت کنید. مثلاً می توانید بگویید:" عجب! تو سه تا مکعب رو روی هم گذاشتی. می تونی یکی دیگه هم بهشون اضافه کنی؟"سعی کنید برنامه تنها بازی کردن بخشی از برنامه روزانه بچه باشد. کلر لرنر، متخصص رشد کودکان در واشینگتن می گوید:"

کلید تقویت توانایی تنها بازی کردن در بچه ها این است که با افزایش تدریجی زمان تنها بازی کردن، او را به این کار عادت دهید." البته ممکن است اولین تلاش های شما برای وادار کردن کودکبه تنها بازی کردن بیش از چند دقیقه نتیجه ندهد و کودکپس از دقایقی کوتاه داد و فریاد راه بیندازد و شما را بطلبد، در این هنگام سعی کنید سریع به او پاسخ ندهید، به او فرصتی بدهید تا خودش با مسأله کنار بیاید. یک زمان مناسب برای ایجاد عادت تنها بازی کردن، بعد از حمام یا ناهار است، این زمانی است که کودکراضی و خشنود به نظر می رسد. زمان هایی که خودتان خسته هستید برای این کار انتخاب نکنید. دکتر فوی می گوید:" خستگی و تنشی که شما در درونتان احساس می کنید ممکن است در رفتار کودکتان منعکس شود.

در ضمن به خاطر بسپارید که این فرایند همیشه با یک الگو و با یک کیفیت ثابت نخواهد بود. کودکی که یک روز خیلی خوب خودش را به تنهایی سرگرم می کند، روز بعد ممکن است کاملاً از این کار امتناع کند، اما شما باید تلاش کنید که فرصت های لازم را برای او فراهم کنید تا تنها بازی کردن را به مرور بیاموزد. پیش از این که شما فکرش را بکنید خواهید دید که توانسته اید پانزده دقیقه تمام به حال خودتان باشید و کودککاری به شما نداشته و شادمانه خود را در دنیای بازی غرق کرده است!

 

 

بچه ها مدتها قبل از پاگذاشتن به دوران بزرگسالی فشار روانی را تجربه می‏کنند. برخی کودکان مجبورند با مشکلاتی چون کشمکش های خانوادگی، طلاق، تغییرات دائمی مدرسه، همسایه ها، توافقات مراقبت از کودک، فشار گروههای هم سال و بعضی وقت ها حتی با خشونت در خانواده یا جامعه شان دست و پنجه نرم کنند.

بیشتر والدین کودکان نوپا آرزو می کنند که کودکشان بتواند تنهایی خودش را سرگرم کند. این خواسته والدین منطقی است، چون کودکنوپا می تواند اسباب بازی ها را بر دارد، با آن ها بازی کند، دنبال توپ بدود و کتاب ورق بزند. نوپاها آموخته اند که می توانند خودشان کارهایی انجام دهند و اتفاقاً اغلب هم در انجام کارها توسط خودشان پافشاری و سماجت به خرج می دهند.

با این همه یک بچه یک ساله همچنان دوست دارد دور و بر والدینش بچرخد، ما می توانیم به او کمک کنیم که بیاموزد چگونه خود را سرگرم کند. جین فوی، متخصص کودکان در کارولینای شمالی می گوید: "کودکان نوپا اصولاً نمی توانند برای مدت طولانی به تنهایی بازی کنند". طولانی ترین زمانی که می توانید از یک بچه یک ساله انتظار داشته باشید به تنهایی بازی کند چیزی حدود پانزده دقیقه است، دادن چنین فرصتی به کودککاری است که به انجام دادنش می ارزد، این کار تنها به این دلیل نیست که شما فرصت داشته باشید شام را آماده کنید یا اتاق را جارو و گردگیری کنید. دکتر اسکالار متخصص رشد در مرکز مطالعات رشد و یادگیری دانشگاه کارولینای شمالی در این باره می گوید:"تنها بازی کردن، تقویت کننده استقلال، اعتماد به نفس، خلاقیت، و مهارت های زبانی است. اغلب می بینیم که یک کودکپانزده ماهه موقعی که تنها بازی می کند با خود چیزهایی زمزمه می کند، چنین بازی هایی پایه و اساس رشد مهارت های زبانی هستند.

"دکتر اسکالار می گوید:" قابلیت بچه ها برای تنها بازی کردن به حال و وضعیت آن ها هم بستگی دارد، اگر بچه گرسنه، خسته یا مریض باشد کمتر به تنها بازی کردن رغبت خواهد داشت. علاوه براین شما از یک نوپای کمی بزرگ تر هم نمی توانید انتظار داشته باشید که مدت طولانی تری تنها بازی کند." دکتر فوی معتقد است: "یک کودکبیست و دوماهه که از نظر شناختی و زبانی قابلیت های بیشتری از کودکیک ساله یا پانزده ماهه دارد تمایل روز افزونی برای کسب استقلال در خود می بیند، بنابراین بیش از پیش دوست دارد با شکستن حد و مرزهایی که شما وضع کرده اید آن ها را و شما را امتحان کند و بنابراین این نیاز بیشتری به نظارت و توجه مداوم و از نزدیک دارد".

برای افزایش ظرفیت کودکتان در تنها بازی کردن، چهار کلمه را به خاطر بسپارید:" علاقه،ایجاد عادت، سازماندهی، و جهت دهی".اول سعی کنید کودکتان را به فعالیتی مشغول کنید که به آن واقعاً علاقه دارد، اگر از نظر شما کمی شلوغ کاری اشکالی ندارد به او اجازه دهید اگر دوست دارد لیوان ها و قاشق ها را جابه جا کند یا لباس ها را از کشوی کمد بیرون بکشد. ژولیت که یک پسر پانزده ماهه دارد دو کشوی پایین کابینت آشپزخانه را پر از بطری، قاشق و پیمانه های پلاستیکی کرده تا هنگامی که او مشغول درست کردن شام است، پسرش با آن ها مشغول بازی شود و کاری به کار او نداشته باشد.

بنابراین می بینیم که چه طور سرگرم کردن بچه به کار مورد علاقه اش می تواند او را به سمت تنها بازی کردن سوق بدهد.چنان که گفتیم دومین نکته ای که باید به ذهن بسپارید "ایجاد عادت" است. وقتی کودکشما کاملاً مشغول بازی شد، به آرامی کمی دور شوید یا یک مجله به دست بگیرید. وقتی او اسباب بازی به سمت شما می اندازد تا شما را به بازی بکشاند، به راحتی اسباب بازی را به خودش برگردانید و جمله کوتاهی درباره بازیش بگویید و لبخند بزنید. طی روزها و هفته های بعد بتدریج و آرام آرام سعی کنید فاصله فیزیکی و ذهنی خود را از او بیشتر کنید و بیشتر پی کار خودتان باشید، اما هرگز کودکتان را بدون مراقبت رها نکنید. دقت داشته باشید در محلی که کودکمشغول بازی است شئ یا موقعیتی وجود نداشته باشد که امنیت و سلامت کودکرا به خطر بیندازد.

کودکیک ساله در کی از خطر ندارد. نکته دیگری که در این مورد برشمردیم " سازماندهی " فعالیت کودکبود. پر کردن اطراف کودکاز اسباب بازی های جورواجوری که دوست شان دارد منجر به دستپاچگی و گیج شدن او می شود. به جای این کار، هر بار تنها یک اسباب بازی در اختیار او بگذارید و به نوبت اسباب بازی ها را عوض کنید. تری می گوید:"من وقتی می خواهم کتابی بخوانم یا حساب خریدهای روزانه ام را بکنم؛ از همین روش استفاده می کنم، کتابم را به اتاق فرزندم می برم و آن جا اول عروسک پشمالویش را به او می دهم، بعد از چند دقیقه توپ را و بعد از مدتی دو تا کتاب در اختیارش می گذارم، به این ترتیب او مرتب مشغول بازی است و با هر اسباب بازی به نوبت حسابی بازی می کند و سرگرم می شود، و من هم به کارم می رسم."

یک کودکیک ساله نیاز به جهت دهی دارد، از این رو وقتی احساس می کنید کودکتان آرام آرام علاقه اش را به بازی با یک اسباب بازی از دست می دهد، با پرسیدن یک سؤال دوباره او را تحریک کنید. مثلاً وقتی کودکتان مشغول بازی با بلوک هایش است، در حین این که مشغول کار خودتان هستید بدون این که مستقیماً وارد بازی با او شوید، با او صحبت کنید. مثلاً می توانید بگویید:" عجب! تو سه تا مکعب رو روی هم گذاشتی. می تونی یکی دیگه هم بهشون اضافه کنی؟"سعی کنید برنامه تنها بازی کردن بخشی از برنامه روزانه بچه باشد. کلر لرنر، متخصص رشد کودکان در واشینگتن می گوید:"

کلید تقویت توانایی تنها بازی کردن در بچه ها این است که با افزایش تدریجی زمان تنها بازی کردن، او را به این کار عادت دهید." البته ممکن است اولین تلاش های شما برای وادار کردن کودکبه تنها بازی کردن بیش از چند دقیقه نتیجه ندهد و کودکپس از دقایقی کوتاه داد و فریاد راه بیندازد و شما را بطلبد، در این هنگام سعی کنید سریع به او پاسخ ندهید، به او فرصتی بدهید تا خودش با مسأله کنار بیاید. یک زمان مناسب برای ایجاد عادت تنها بازی کردن، بعد از حمام یا ناهار است، این زمانی است که کودکراضی و خشنود به نظر می رسد. زمان هایی که خودتان خسته هستید برای این کار انتخاب نکنید. دکتر فوی می گوید:" خستگی و تنشی که شما در درونتان احساس می کنید ممکن است در رفتار کودکتان منعکس شود.

در ضمن به خاطر بسپارید که این فرایند همیشه با یک الگو و با یک کیفیت ثابت نخواهد بود. کودکی که یک روز خیلی خوب خودش را به تنهایی سرگرم می کند، روز بعد ممکن است کاملاً از این کار امتناع کند، اما شما باید تلاش کنید که فرصت های لازم را برای او فراهم کنید تا تنها بازی کردن را به مرور بیاموزد. پیش از این که شما فکرش را بکنید خواهید دید که توانسته اید پانزده دقیقه تمام به حال خودتان باشید و کودککاری به شما نداشته و شادمانه خود را در دنیای بازی غرق کرده است!

 

 

مدیریت خشم، مهارتی است که هر نوع بچه ای از آن نفع می برد‎

فرقی نمی کند کودک شما درمواجهه با چیزی که باب میلش نیست به آرامی واکنش نشان دهد یا در بهترین حالت، مثل ترقه منفجر شود، مدیریت خشم، مهارتی است که هر نوع بچه ای از آن نفع می برد.

ما به عنوان والدین با کنترل احساسات خودمان در برابر طغیان های خشم مان، می توانیم اساس و شالوده ی فراگیری این مهارت مهم را برای فرزندان مان بنا کنیم. این بار که با کج خلقی ها و بهانه گیری های کودک نوپای تان و یا شانه بالا انداختن فرزند نوجوان تان روبرو شدید با بکار بردن یکی از عبارات زیر، بهترین قدم را به جلو بردارید:

 

نگویید : اینقدر همه چیز را پرت نکن!

بگویید: وقتی اسباب بازی هایت را پرت می کنی من فکر می کنم دوست نداری با آنها بازی کنی. آیا این طور است؟ این تکنیک گوینده/شنونده، برای کمک به ارتباط دهی احساسات به شیوه ای غیررودررویی است. این شیوه نه تنها مسیرهای گفتگو را باز نگه می دارد بلکه شما الگویی می شوید برای این که نشان دهید موقعیت پیش آمده از نگاه شما چگونه است، در نتیجه کودک شما فرصت این را پیدا می کند تا حادثه پیش آمده را مجددا از نگاه خودش و با زاویه ای دیگر بازبینی کند.

نگویید: بچه های خوب این کار را نمی کنند!

بگویید: لازم است چکار کنی تا برای بیرون رفتن آماده شوی؟ به بچه ها اجازه دهید به پروسه های تغییر و گزار در زندگی شان فکر کنند. این کمک می کند تا از جنگ و جدال دور بمانید.

بگویید: بچه های خوب و حتی بزرگ ترها هم گاهی عصبانی می شوند، اشکالی ندارد، این عصبانیت هم خواهد گذشت. بگذارید روراست باشیم. بچه های شما هرچقدر بزرگ تر شوند، با مشکلات بزرگ تری هم مواجه خواهند شد، و احساسات شدیدتری هم خواهند داشت. این که به آنها بگویید بچه های خوب یا کسی که بزرگ شده عصبانی نمی شود، خسته نمی شود یا مضطرب نمی شود واقعا دروغ است. همچنین باعث می شود بچه ها احساسات شان را سرکوب کنند و مانع جریانات احساسات شان به شیوه ای سالم شوند.

نگویید : عصبانی نشو!

بگویید: من هم گاهی عصبانی می شوم. بیا شعار جنگی مان را فریاد بزنیم تا خشم مان مهار شود. تحقیقی جدید نشان می دهد وقتی جسم مان آسیبی می بیند ودرد داریم، فریاد زدن واقعا می تواند در رساندن پیام درد به مغز اختلال ایجاد کند، یعنی دردمان کمتر شود. شاید فرزندتان هنگام عصبانیت دردی نداشته باشد اما دادوبیداد کردن می تواند انرژی خشم را به شیوه ای بازی گونه رها نماید. با فرزندتان یک شعارجنگی انتخاب کنید تا در چنین شرایطی با صدای بلند ازآن استفاده نمایید، مثلا : آزااااااااااااااااادی!

 برخورد با کودک پرخاشگر

والدین با کنترل احساسات خود در برابر خشم، این مهارت را به فرزندان آموزش می دهند

نگویید: جرأت نداری بزنی!

بگویید: اشکالی ندارد که عصبانی باشی، اما به تو اجازه نمی دهم به کسی آسیب بزنی. ما باید امنیت همدیگر را حفظ کنیم.این عبارت، این پیام جدی را می رساند که بروز عصبانیت ایرادی ندارد، اما واکنش فیزیکی ممنوع است. جداکردن این دو به کودک تان کمک می کند تا یاد بگیرد به همین شیوه رفتار کند.

نگویید: تو خیلی بدقلق و سرسخت شده ای!

بگویید: ای موضوع خیلی سخت و ناخوشایند است، می دانم؛ با هم حلش می کنیم. وقتی بچه ها سرسختی می کنند و کوتاه نمی آیند، خیلی همه است که دلیلش را بفهمیم. این عبارت، این ایده را تقویت می کند که شما هم درکنار او هستید نه مقابل او، و با هم طبق یک هدف پیش می روید.

نگویید: فهمیدم، باید در اتاقت تنها باشی!

بگویید: بیا از هم دور باشیم تا هردو آرام شویم. این عبارت، " تنها ماندن " را به " باهم بودن " بر می گرداند و اجازه می دهد به جای تنها ماندن، ارتباط دوباره ای برقرار شود.

 

نگویید: همین حالا دندان هایت را مسواک بزن!

بگویید: می خواهی اول دندان های عروسکت را مسواک بزنیم یا دندان های تو را؟ برای بچه های نوپا، کج خلقی و بهانه گیری شیوه ای برای کنترل کردن محیط شان است. شما با این عبارت به او حق انتخاب می دهید و در نتیجه احساس می کند تا حدودی کنترل دست اوست.

نگویید: شامت را بخور وگرنه گرسنه به رختخواب خواهی رفت!

بگویید: به نظرت چکار می توانیم بکنیم تا این غذا خوشمزه تر شود؟ این عبارت، مسئولیت پیداکردن راه حل را به دوش فرزندتان می گذارد.

نگویید: اتاقت نفرت انگیز است!

بچه های شما هرچقدر بزرگ تر شوند، با مشکلات بزرگ تری هم مواجه خواهند شد، و احساسات شدیدتری هم خواهند داشت. این که به آنها بگویید بچه های خوب یا کسی که بزرگ شده عصبانی نمی شود، خسته نمی شود یا مضطرب نمی شود واقعا دروغ است.

بگویید: به نظرت چطور است که همین الان باهم این قسمت کوچک از اتاقت را تمیز کنیم؟ من کمکت خواهم کرد. به جای متمرکز شدن بر کار سخت و ناخوشایند تمیز و مرتب کردن آن همه ریخت و پاش ، هدف را ساده سازی کنید، یعنی روی یک شروع ساده متمرکز شوید. شروع ساده ی یک کار سخت و نامطلوب می تواند نیرو و انگیزه ادامه ی آن را ایجاد کند.

نگویید: ما داریم میریم!

بگویید: لازم است چکار کنی تا برای بیرون رفتن آماده شوی؟ به بچه ها اجازه دهید به پروسه های تغییر و گزار در زندگی شان فکر کنند. این کمک می کند تا از جنگ و جدال دور بمانید و به آنها فرصت می دهد تا به مغزشان پیام دهند که درحال تغییر به سمت انجام فعالیت جدیدی هستند. همچنین وقتی قرار نیست واقعا بدون او خانه را ترک کنید، می توانید ادای این کار را درآورید.

 

نگویید: اینقدر ناله و نق نق نکن!

بگویید: یک بار دیگر با صدای عادی خودت حرفت را تکرار کن. گاهی بچه ها آه و ناله می کنند در حالی که خودشان هم نمی دانند چه می کنند. وقتی از آنها می خواهید حرف شان را مجددا با صدای عادی شان بگویند، به آنها یاد می دهید که " طرز " بیان شان اهمیت دارد.

نگویید: اینقدر شکایت نکن!

بگویید: من می فهمم چه می گویی. راه حلی داری؟این عبارت، مسئولیت را به فرزندتان محول می کند. این بار که فرزندتان بدون وقفه از مدرسه، شام، خواهروبرادرش، ... شکایت کرد، از او بخواهید فکرش را بکار بگیرد و راه حل ارائه دهد. به او یادآوری کنید هر راه حلی به ذهنش می رسد بگوید، فرقی نمی کند چه باشد.

مدیریت خشم، مهارتی است که هر نوع بچه ای از آن نفع می برد‎

فرقی نمی کند کودک شما درمواجهه با چیزی که باب میلش نیست به آرامی واکنش نشان دهد یا در بهترین حالت، مثل ترقه منفجر شود، مدیریت خشم، مهارتی است که هر نوع بچه ای از آن نفع می برد.

ما به عنوان والدین با کنترل احساسات خودمان در برابر طغیان های خشم مان، می توانیم اساس و شالوده ی فراگیری این مهارت مهم را برای فرزندان مان بنا کنیم. این بار که با کج خلقی ها و بهانه گیری های کودک نوپای تان و یا شانه بالا انداختن فرزند نوجوان تان روبرو شدید با بکار بردن یکی از عبارات زیر، بهترین قدم را به جلو بردارید:

 

نگویید : اینقدر همه چیز را پرت نکن!

بگویید: وقتی اسباب بازی هایت را پرت می کنی من فکر می کنم دوست نداری با آنها بازی کنی. آیا این طور است؟ این تکنیک گوینده/شنونده، برای کمک به ارتباط دهی احساسات به شیوه ای غیررودررویی است. این شیوه نه تنها مسیرهای گفتگو را باز نگه می دارد بلکه شما الگویی می شوید برای این که نشان دهید موقعیت پیش آمده از نگاه شما چگونه است، در نتیجه کودک شما فرصت این را پیدا می کند تا حادثه پیش آمده را مجددا از نگاه خودش و با زاویه ای دیگر بازبینی کند.

نگویید: بچه های خوب این کار را نمی کنند!

بگویید: لازم است چکار کنی تا برای بیرون رفتن آماده شوی؟ به بچه ها اجازه دهید به پروسه های تغییر و گزار در زندگی شان فکر کنند. این کمک می کند تا از جنگ و جدال دور بمانید.

بگویید: بچه های خوب و حتی بزرگ ترها هم گاهی عصبانی می شوند، اشکالی ندارد، این عصبانیت هم خواهد گذشت. بگذارید روراست باشیم. بچه های شما هرچقدر بزرگ تر شوند، با مشکلات بزرگ تری هم مواجه خواهند شد، و احساسات شدیدتری هم خواهند داشت. این که به آنها بگویید بچه های خوب یا کسی که بزرگ شده عصبانی نمی شود، خسته نمی شود یا مضطرب نمی شود واقعا دروغ است. همچنین باعث می شود بچه ها احساسات شان را سرکوب کنند و مانع جریانات احساسات شان به شیوه ای سالم شوند.

نگویید : عصبانی نشو!

بگویید: من هم گاهی عصبانی می شوم. بیا شعار جنگی مان را فریاد بزنیم تا خشم مان مهار شود. تحقیقی جدید نشان می دهد وقتی جسم مان آسیبی می بیند ودرد داریم، فریاد زدن واقعا می تواند در رساندن پیام درد به مغز اختلال ایجاد کند، یعنی دردمان کمتر شود. شاید فرزندتان هنگام عصبانیت دردی نداشته باشد اما دادوبیداد کردن می تواند انرژی خشم را به شیوه ای بازی گونه رها نماید. با فرزندتان یک شعارجنگی انتخاب کنید تا در چنین شرایطی با صدای بلند ازآن استفاده نمایید، مثلا : آزااااااااااااااااادی!

 برخورد با کودک پرخاشگر

والدین با کنترل احساسات خود در برابر خشم، این مهارت را به فرزندان آموزش می دهند

نگویید: جرأت نداری بزنی!

بگویید: اشکالی ندارد که عصبانی باشی، اما به تو اجازه نمی دهم به کسی آسیب بزنی. ما باید امنیت همدیگر را حفظ کنیم.این عبارت، این پیام جدی را می رساند که بروز عصبانیت ایرادی ندارد، اما واکنش فیزیکی ممنوع است. جداکردن این دو به کودک تان کمک می کند تا یاد بگیرد به همین شیوه رفتار کند.

نگویید: تو خیلی بدقلق و سرسخت شده ای!

بگویید: ای موضوع خیلی سخت و ناخوشایند است، می دانم؛ با هم حلش می کنیم. وقتی بچه ها سرسختی می کنند و کوتاه نمی آیند، خیلی همه است که دلیلش را بفهمیم. این عبارت، این ایده را تقویت می کند که شما هم درکنار او هستید نه مقابل او، و با هم طبق یک هدف پیش می روید.

نگویید: فهمیدم، باید در اتاقت تنها باشی!

بگویید: بیا از هم دور باشیم تا هردو آرام شویم. این عبارت، " تنها ماندن " را به " باهم بودن " بر می گرداند و اجازه می دهد به جای تنها ماندن، ارتباط دوباره ای برقرار شود.

 

نگویید: همین حالا دندان هایت را مسواک بزن!

بگویید: می خواهی اول دندان های عروسکت را مسواک بزنیم یا دندان های تو را؟ برای بچه های نوپا، کج خلقی و بهانه گیری شیوه ای برای کنترل کردن محیط شان است. شما با این عبارت به او حق انتخاب می دهید و در نتیجه احساس می کند تا حدودی کنترل دست اوست.

نگویید: شامت را بخور وگرنه گرسنه به رختخواب خواهی رفت!

بگویید: به نظرت چکار می توانیم بکنیم تا این غذا خوشمزه تر شود؟ این عبارت، مسئولیت پیداکردن راه حل را به دوش فرزندتان می گذارد.

نگویید: اتاقت نفرت انگیز است!

بچه های شما هرچقدر بزرگ تر شوند، با مشکلات بزرگ تری هم مواجه خواهند شد، و احساسات شدیدتری هم خواهند داشت. این که به آنها بگویید بچه های خوب یا کسی که بزرگ شده عصبانی نمی شود، خسته نمی شود یا مضطرب نمی شود واقعا دروغ است.

بگویید: به نظرت چطور است که همین الان باهم این قسمت کوچک از اتاقت را تمیز کنیم؟ من کمکت خواهم کرد. به جای متمرکز شدن بر کار سخت و ناخوشایند تمیز و مرتب کردن آن همه ریخت و پاش ، هدف را ساده سازی کنید، یعنی روی یک شروع ساده متمرکز شوید. شروع ساده ی یک کار سخت و نامطلوب می تواند نیرو و انگیزه ادامه ی آن را ایجاد کند.

نگویید: ما داریم میریم!

بگویید: لازم است چکار کنی تا برای بیرون رفتن آماده شوی؟ به بچه ها اجازه دهید به پروسه های تغییر و گزار در زندگی شان فکر کنند. این کمک می کند تا از جنگ و جدال دور بمانید و به آنها فرصت می دهد تا به مغزشان پیام دهند که درحال تغییر به سمت انجام فعالیت جدیدی هستند. همچنین وقتی قرار نیست واقعا بدون او خانه را ترک کنید، می توانید ادای این کار را درآورید.

 

نگویید: اینقدر ناله و نق نق نکن!

بگویید: یک بار دیگر با صدای عادی خودت حرفت را تکرار کن. گاهی بچه ها آه و ناله می کنند در حالی که خودشان هم نمی دانند چه می کنند. وقتی از آنها می خواهید حرف شان را مجددا با صدای عادی شان بگویند، به آنها یاد می دهید که " طرز " بیان شان اهمیت دارد.

نگویید: اینقدر شکایت نکن!

بگویید: من می فهمم چه می گویی. راه حلی داری؟این عبارت، مسئولیت را به فرزندتان محول می کند. این بار که فرزندتان بدون وقفه از مدرسه، شام، خواهروبرادرش، ... شکایت کرد، از او بخواهید فکرش را بکار بگیرد و راه حل ارائه دهد. به او یادآوری کنید هر راه حلی به ذهنش می رسد بگوید، فرقی نمی کند چه باشد.

آنقدر خسته هستید که نمی توانید واکنشی نشان بدهید و تا صبح کودکتان که پاهایش لای موهایتان فرورفته است را تحمل می کنید!

 

رویای شیرین در اتاق خواب مامان

کودک را به اتاق خوابش می برید. چراغ خوابش را روشن می کنید، کمی با هم حرف می زنید، کتاب می خوانید، به همه بهانه های کودک جواب می دهید، برایش آب می آورید. بالش اش را مرتب می کنید و بالاخره با کلنجار بسیار کودکتان می خوابد. هنوز مدت زیادی نگذشته است که در اتاق خودتان صدای پاهایش را می شنوید و در خواب و بیداری متوجه می شوید مثل همیشه او، خودش را به تخت خواب شما دعوت کرده است. آنقدر خسته هستید که نمی توانید واکنشی نشان بدهید و تا صبح کودکتان که پاهایش لای موهایتان فرورفته است را تحمل می کنید!

بسیاری از پدر و مادرها همین مشکل را با کودکان خردسال و حتی دبستانی شان دارند. در واقع بسیاری از پدر و مادرها بدون توجه به تنظیم عادت خواب نوزاد و با سهل انگاری درباره خواب کودک و به امید اینکه وقتی بزرگتر شود مشکلات خواب حل می شوند این بحران را ایجاد می کنند. کودک سه ساله تان به اتاق شما می آید و می گوید: «تشنمه»، «دلم برات تنگ شده»، «می شه امشب پیشت بخوابم؟»، «من می ترسم»، «تو اتاقم صدا میاد»، «من مریضم»، «خوابم نمی بره»، «من تو اتاقم تنهام»... واکنش شما در نیمه های شب وقتی غرق خواب هستید چه می تواند باشد جز اینکه او را به آغوش بگیرید و بخوابید؟

حالا باید در این شرایط چه کنید؟ چگونه می توانید به کودکتان بیاموزید بدون ترس و اضطراب در اتاق خواب خودش بخوابد و هر شب با بهانه های متفاوت به اتاق خواب شما نیاید؟

این نکات آموزشی به شما کمک می کنند تا به کودکتان یاد بدهید بدون ترس در اتاق خوابش بخوابد:

چیدمان اتاق خواب کودک را با سلیقه کودک و متناسب با سن و سالش طراحی کنید. از کودک برای چیدمان اتاق خواب کمک بگیرید. اجازه بدهید خودش مدل تخت خواب، پرده و فرش را انتخاب کند و یا محل قرار گرفتن تخت و اسباب بازی ها را تعیین کند. ممکن است بعضی از خواسته های کودک نامعقول یا غیرعادی باشند. مهم نیست که چیدمان اتاق از نظر شما خوب نباشد. حداقل برای مدت کوتاهی اجازه بدهید اتاق خواب کودکتان آنطوری باشد که خودش علاقه دارد. هدف اصلی شما باید این باشد که کودکتان عاشق اتاق خودش بشود و از ماندن در اتاق لذت ببرد.

به اندازه تخت خواب دقت کنید. بعضی از پدر و مادرها بدون توجه به نیاز کودک ، او را در تخت خوابی بزرگ یا بسیار کوچک قرار می دهند. شاید بعضی از کودکان از داشتن تخت خواب بزرگ لذت ببرند. اما ممکن است تخت خواب بزرگ، کودک را بترساند. مناسب ترین تخت خواب برای کودکان خردسال و دبستانی، تختی است مابین تخت نوزادی و تخت نوجوان. تخت خواب های کودکان معمولا طراحی های متفاوتی مثل ماشین یا قصر دارند. مطمئن شوید که تخت خواب کودک راحت باشد. تشک مناسبی دارد و کودک دوستش داشته باشد.

عادت های خواب جالب بسازید. نیازی نیست که عادت های خواب خیلی خاص و جزیی باشند اما باید برای کودک جالب و دوست داشتنی باشند. کودکتان باید مشتاق انجام دادن آنها باشد و شب هایش خاطره انگیز و متفاوت باشند. مثلا ممکن است خواندن یک کتاب مورد علاقه در محل خاصی از اتاق خواب برای کودکتان بسیار جالب باشد یا دوش گرفتن، گوش کردن به یک موزیک و خوردن یک خوراکی موردعلاقه و سپس مسواک زدن به همراه آواز خواندن، دعا کردن، حرف زدن درباره اتفاقات روزانه و آداب بوسیدن و به آغوش گرفتن همگی می توانند بخشی از عادات خواب کودک شما باشند. حتما آداب خوابیدن را رعایت کنید زیرا این آداب برای کودکتان قوانین نانوشته ای خواهند بود که هم او را برای یک خواب آرام و بدون ترس آماده می کند و هم او را کودکی قانونمدار می کند.

به طور معمول یک دوش آب گرم، کودک را برای خواب آرام آماده می کند. اما اگر احساس می کنید بعد از دوش گرفتن کودکتان پرانرژی و هشیار می شود این عادت خاص را کنار بگذارید.

در اتاق خواب کودک نخوابید و اگر کنارش دراز می کشید بعد از مدت کوتاهی بلند شوید. کودک نباید تصور کند که همیشه یک نفر باید در کنار او خوابیده باشد. یکی از دلایل ترس های شبانه کودکان این است که آنها ابتدا در آغوش پدر یا مادر به خواب می روند اما بعد در خواب احساس می کنند تنها مانده اند.

برای کودک قانون تعیین کنید و انتظارات معقول داشته باشید. به او بگویید «امشب تو اتاقت می خوابی و هیچ عذر و بهانه ای قبول نیست». این روش بسیار کمک کننده است. مثلا یادآوری کنید که او دیگر به مهد کودک می رود و شما از او توقع دارید تا هر شب در اتاق خوابش بخوابد زیرا همه کودکان در این سن از پدر و مادر شان جدا می شوند و تنهایی می خوابند. بگویید برای یک کودک چهار ساله این یک امتیاز خاصه که خودش تنهایی بخوابه و حالا که اینقدر بزرگ شدی می تونی به یکی از عروسکات اجازه بدی تا کنارت بخوابه و تو مراقبش باشی.

در برابر گریه و زاری کودک تسلیم نشوید. اگر کودکتان گریه یا التماس کند و شما هم تسلیم شوید او برنده می شود. به او بگویید شما برای بوسیدن، به آغوش گرفتن و بحث و خواهش تمنای بیشتر بی حوصله و خسته هستید. اگر کودکتان به اتاقش بر نگشت بدون بحث او را به اتاقش ببرید. ضعف نشان ندهید و تسلیم نشوید. مطمئن باشید هر بار که تسلیم شوید او را برای حربه های بعدی آماده می کنید.

حتی اگر خسته هستید و یا غرق خوابید، بلند شوید و کودک را به اتاق خودش بازگردانید. قانون را یادآوری کنید«تو باید تو اتاق خودت بخوابی». باید به خودتان، همسرتان و کودک کمی سختی بدهید. اگر چند شب روی قواعد خواب پافشاری کنید خواهید دید کودکتان چگونه برای خوابیدن استقلال پیدا می کند.

جذابیت و آرامش  برای اتاق خواب کودک فراهم کنید

ـ می توانید یک ماهی قرمز در اتاق کودک  بگذارید و به او تلقین کنید در اتاقش تنها نیست.

ـ یک عروسک خرسی «مامان» یا «بابا» تهیه کنید و به او بگویید آنها مراقبش هستند.

ـ پتو و ملحفه های زیبا تهیه کنید. اجازه بدهید کودک خودش پتویش را انتخاب کند.

ـ برای شروع یک هدیه در نظر بگیرید. مثلا برایش یک مسواک جدید بخرید. اگر او توانست یک شب را تنها در اتاقش بخوابد صبح روز بعد یک جایزه کوچک به او بدهید.

ـ یک مهمانی خواب برگزار کنید. به اتاق خواب کودک بروید و در اتاقش قبل از خواب همگی یک خوراکی خوشمزه بخورید یا باهم آواز بخوانید. اجازه بدهید تا کودک  در شب با اتاقش آشنا شود.

ـ حتما قبل از خواب کودک را کمی به آغوش بگیرید و با جملات مثبت و تأکیدی آرامش کنید. ترس ها را از کودک دور کنید و یادآوری کنید که پدر و مادرش مراقب و محافظ او هستند و شب ها به اندازه روزها خوب و آرامش بخش هستند.

 

نکات بیشتر

**ریشه ترس ها و نگرانی های کودک از تنها خوابیدن در اتاقش را جستجو کنید. از او بپرسید آیا از چیزی می ترسد؟چه احساسی در اتاق خوابش دارد؟ ترس کودکان از موجودات خیالی مثل هیولای شب می تواند یکی از دلایل ترس از تنها ماندن در اتاق خواب باشد. حتی کودکتان از تخیل آنچه در کتاب ها خوانده است، حیوانات جنگل مثل شیر و ببر و گرگ و شنیدن قصه های معمولی مثل شنگول و منگول و از دست دادن پدر و مادر دچار اضطراب شبانه و بدخوابی شود. همچنین سایه اشیا می توانند او را بترسانند. به همین دلیل شما باید دلایل ترس کودک از تاریکی و خواب را بفهمید و در گام بعدی ترس ها را از او دور کنید.

** به او بگویید که حیوانات جنگل هرگز نمی توانند وارد اتاق خوابش شوند. هیولا واقعی نیست و اگر فکر می کنید بعضی از قصه های خیالی می توانند برداشت غلطی برای کودکتان ایجاد کنند آنها را نخوانید.

شب ها قبل از خواب برای کودکتان شعر و ترانه بخوانید و یا اگر کودکتان قوه تخیل بالایی دارد و تحت تاثیر خیالاتش است از موجودات خیالی دوست داشتنی مثل ستاره یا پرنده و فرشته نگهبان حرف بزنید. آسمان پرستاره شب و نور ماه را نشانش بدهید و فانتزی های مثبت و خوب کودک را تقویت کنید و از غلبه خیر بر شر و پیروزی فرشته بر دیو داستان بگویید.

** اگر کودک از تاریکی شب می ترسد یک چراغ خواب روشن کنید و یک بار اشیا را در تاریکی نشانش بدهید تا او مطمئن شود در تاریکی اشیا تغییر نمی کنند یا چیزی کم یا اضافه نمی شود.

**یک رایحه خوش می تواند برای کودک آرامش بخش باشد. از اسپری های خوش بو کننده هوا یا عودهای خوشبو استفاده کنید.

**اگر کودکتان اسباب بازی خاصی دارد که دوستش ندارد و یا حتی از آن می ترسد، آن را کنار بگذارید. برای اینکه مطمئن شوید می توانید از کودک بپرسید از کدام اسباب بازی یا عروسکش می ترسد یا دوستش ندارد.

**یک لیوان آب در کنار تخت کودک بگذارید یکی از بهانه های کودک برای بیرون امدن از اتاق خواب تشنگی است.

** قبل از خواب کودک را به ستشویی ببرید تا با آرامش بخوابد.

** ممکن است در پروژه جداسازی، کودک دچار شب ادراری نیز بشود. هرگز با عتاب و تحقیر واکنش نشان ندهید و این شرایط را تحمل کنید. حتما از او بپرسید که چرا شب جایش را خیس کرده است.

**اگر کودکتان به مهدکودک می رود، می توانید برای تشویق بیشتر از مربی های مهد کودک کمک بگیرید. آنها معمولا می توانند با تشویق و آموزش کودک را ترغیب کنند تا برای استقلال خودش تلاش کند. یک هدیه کوچک و مورد علاقه تهیه کنید و بعد از اولین شب موفقیت آمیز در مهدکودک  و در حضور دوستانش به کودک هدیه بدهید. تاثیر این روش بی نظیر است.

**اگر ترس های کودک  اغراق آمیز و نامعقول است پیش از برنامه ریزی برای جدا سازی با کمک یک روان پزشک و روانکاو کودک ، ابتدا دلایل ترس را بشناسید و درمانش کنید.

**هرگز دو مورد خاص که می توانند برای کودک بحران ساز باشند را همزمان اجرا نکنید. مثلا اگر می خواهید کودک را از پوشک بگیرید یا وقتی او به تازگی به مهد یا مدرسه می رود نباید به فکر جداکردن اتاق خواب کودک باشید. ابتدا باید از آرامش روحی و حساسیت های عاطفی کودک مطمئن شوید و سپس قدم های بزرگ و تاثیرگذار را بردارید.

منبع : سلامت نیوز/تبیان

 

پاستیل برای کودکان

حتما باید والد ین به این نکته توجه د اشته باشند که د ر ارتباط با کود کان بیش فعال وکود کانی که د ارای د یابت و اضافه وزن هستند د رمورد مصرف پاستیل و اینگونه خوراکی ها با پزشک مربوطه مشورت لازم را د اشته باشند .

نکات مهم درباره مصرف پاستیل د ر كود كان

امروزه د ر کنار انواع و اقسام تنقلات و خوراکی هایی که د ر فروشگاه ها و مغازه ها به چشم می خورد ، پاستیل یکی از جذاب ترین آنها محسوب می شود . این خوراکی نرم و چسبند ه که د ر اشکال مختلف و با رنگ های گوناگون تهیه می شود برای بچه ها بسیار د لچسب و پر طرفد ار است.

البته طبق باور عموم، خوراکی های ژله ای باعث ترمیم مواد از د ست رفته مفاصل شد ه و از پوکی استخوان جلوگیری می کند . د ر حالی که بر اساس نظر متخصصان تغذیه، فقط ژلاتین به تنهایی می تواند د ر تحکیم استخوان و غضروف سازی و ویتامین های مورد نیاز بد ن موثر و برای سلامت پوست و مو و سایر بافت های بد ن مفید باشد اما این د لیل قابل قبولی نیست که انواع و اقسام ژله ها و پاستیل ها را به صرف اینکه خاصیت ژلاتینی د ارند ، جایگزین مواد مورد نیاز بد ن کود کان کنیم.

چرا که نوع پروتئینی که د ر ژله و پاستیل ها وجود د ارد بسیار کمتر از پروتئین گوشت، شیر و تخم مرغ بود ه و فاقد بسیاری از مواد ضروری برای بد ن است. همچنین این نوع خوراکی ها نسبت به سایر پروتئین ها از ارزش غذایی پائینی برخورد ار بود ه، و منبع کافی و کاملی برای تامین کلسیم و سایر ریز مغذی های مورد نیاز بد ن نیست بنابراین طبق نظر متخصصان تغذیه؛ نه تنها انواع پاستیل ها و ژله ها را نمی توان جایگزین د یگر مواد غذایی کرد بلکه باید د ر مصرف آنها توسط کود کانمان حد اعتد ال را رعایت نمود .

 

آنچه که لازم است از این خوراکی خوش آب و رنگ بد انید

پاستیل را هرگز د ر جای گرم نگهد اری نکنید و د ر هنگام خرید حتما د قت د اشته باشید که د ر قفسه های د ور از تابش مستقیم نور آفتاب باشد . بعد از خارج کرد ن پاستیل از بسته بند ی اش، آن را د ر یک ظرف د ر د ار نگهد اری کنید . زیرا حالت چسبند گی آن گرد و غبار و آلود گی محیط را به خود می گیرد . هرگز پاستیل های باز و فله ای را خرید اری نکنید . نه تنها اینگونه پاستیل ها بهد اشتی نبود ه و مورد تایید وزارت بهد اشت نیست.

به کود کان زیر د و سال پاستیل ند هید . زیرا این کود کان د ارای سیستم گوارشی و ایمنی ضعیف و حساسی هستند که خورد ن این نوع خوراکی ها برایشان خطرناک است. ضمن آنکه شیر خواران تکه ای از پاستیل را با د ند ان جد ا کرد ه و با قورت د اد ن آن د ر د اخل نای، باعث خفگی آنان شود .

به جای خرید ن پاستیل هایی که رویشان را لایه ای از شکر پوشاند ه، انواع ساد ه و بد ون شکر آن را خرید اری کنید . به فرزند تان یاد آوری کنید که بعد از خورد ن پاستیل حتما د ند ان هایش را مسواک کند . زیرا قند موجود د ر پاستیل سبب پوسید گی د ند ان ها می شود . د ر موقع د اد ن پاستیل به فرزند تان، مصرف تنقلات شیرین و د یگر مواد قند ی را کاهش د هید . حتما باید والد ین به این نکته توجه د اشته باشند که د ر ارتباط با کود کان بیش فعال وکود کانی که د ارای د یابت و اضافه وزن هستند د رمورد مصرف پاستیل و اینگونه خوراکی ها با پزشک مربوطه مشورت لازم را د اشته باشند .

 

پاستیل نباید جایگزین وعد ه های غذایی شود

«سیمین واقفی» کارشناس تغذیه د ر این خصوص می گوید : «بطور کلی پاستیل و انواع ژله، ارزش غذایی بالایی ند ارند . بنابراین نباید جایگزین وعد ه های غذایی شوند . چرا که معمولا این نوع خوراکی ها به عنوان د سر و میان وعد ه سرو می شوند و مصرف آنها اگر د ر هفته یک تا د و بار و یا مورد ی باشد مشکلی نیست اما اگر مصرفشان هر روزه باشد و به عاد ت تبد یل شود منجر به کم اشتهایی شد ه، و میل به غذا خورد ن را د ر کود کان کاهش می د هد .

حتی د ر پاره ای مواقع، باعث بروز حساسیت می شود . به شکلی که د ر برخی کود کان که زمینه آلرژی د ارند این حساسیت بصورت خس خس سینه و یا کهیر د ید ه شد ه که لازم است د ر این زمینه د قت لازم به عمل آید . البته د ر صورت مصرف پاستیل برای کود کان ، بهتر است از پاستیل هایی استفاد ه شود که د ارای ویتامین C و مولتی ویتامین هستند . از طرفی نسبت به تنقلات د یگر، وجود شیرینی کمتر د ر این نوع پاستیل ها آن را تبد یل به یکی از سالم ترین خوراکی ها برای کود کان کرد ه است که به مراتب از د یگر خوراکی های پر نمک و یا بسیار شیرین، بهتر است.» این کارشناس تغذیه با اشاره به طعم د هند ه های مختلف د ر پاستیل ها گفت: «هیچ فرقی بین پاستیل های نوشابه ای و میوه ای وجود ند ارد و فقط اسانس استفاد ه شد ه د ر آنها با هم تفاوت د ارد . همچنین رنگ، وضوح و شفافیت و نیز تست های میکروبی از معیار های قابل قبول د ر ارزیابی یک پاستیل خوب محسوب می شود .»

 

با خلاقیت ارزش تغذیه ای خوراکی های ژله ای را بالا ببرید

اگر فرزند بد غذایی د ارید که فقط میل به خورد ن اینگونه تنقلات د ارد هرگز خوراکی های ژله ای و پاستیل ها را جایگزین وعد ه غذای اصلی او نکنید . ولی برای بالا برد ن ارزش تغذیه ای ژله هایی که فرزند تان د وست د ارد ، بهتر است انواع میوه های د لخواه را قبل از بستن ژله به آن اضافه کنید . اما کیوی، آناناس، انجیر و انبه را د ر ژله به کار نبرید زیرا باعث آب اند اختن ژله می شود و از بستن آن جلوگیری می کند . مرکبات مثل پرتقال و نارنگی هم باید با پوست نازک رویی شان به ژله ها اضافه شوند تا آب نیند ازند .

د ر بعضی مواقع د ید ه می شود که برای زیبایی ظرف ژله، انواعی از پاستیل ها را روی ژله های نیمه بسته قرار می د هند که این کار باعث آب شد ن سطح زیرین پاستیل و شل شد ن سطح رویی ژله شد ه که کود کان از خورد ن آن امتناع می کنند د ر حالی که می توانید یک لیوان بستنی وانیلی به پود ر ژله ای که د ر آب گرم حل شد ه است اضافه کنید که به این ترتیب کالری و ارزش تغذیه ای ژله تا حد زیاد ی بالا می رود .

 

نظارت والد ین مهم است

د کتر  عظیمی د ر این باره می گوید : «مصرف ژلاتین خالص، به همه افراد حتی آنهایی که د ر رژیم غذایی به سر می برند هم توصیه می شود چون این ماد ه سرشار از پروتئین است و کالری زیاد ی ند ارد اما وقتی با انواع رنگ ها، اسانس های طبیعی و مصنوعی و شکر مخلوط می شود ، باید د ر مصرف آن حد اعتد ال رعایت شود زیرا د ر فرایند تولید پاستیل، مقد اری شکر، رنگ و اسانس خوراکی استفاد ه می شود که مصرف آن برای افراد چاق مفید نیست و کود کان زیر2 سال، بد لیل حساس بود ن سیستم گوارشی شان نباید خوراکی های د ارای افزود نی را میل کنند و نیز مصرف هر روزه آن هم برای کود کان بالای د و سال، مجاز نمی باشد .» این متخصص صنایع غذایی د ر اد امه می گوید : «بهر حال نظارت والد ین مهم ترین نقش را د ر چگونگی مصرف این نوع خوراکی ها د ارد . چرا که با منع مصرف زیاد این گونه تنقلات د ر کود کان ، بویژه پیش از غذای اصلی می توان مانع بی اشتهایی کود کان شد .»

 

 د ر بسیاری مواقع وقتی والد ین اصرار فرزند خود را برای خورد ن بعضی خوراکی ها می بینند ، برای آنکه سر و صد ای او را آرام کنند ، بد ون د ر نظر گرفتن عواقب آن فورا به خواسته فرزند خود پاسخ مثبت می د هند بطوری که بعضی از بچه ها هر روز عاد ت به خورد ن چیپس و یا پفک د ارند . برخی د یگر انواعی از اسنک ها را د وست د ارند و اما عد ه ای د یگر، شیرینی جات و مواد قند ی مورد علاقه آنان است و نیز د ر میهمانی ها فورا سراغ ژله ها و خوراکی هایی از این د ست می روند .

کودک در سه سالگی، نسبت به دوسالگی خود، خودخواهی کمتری دارد و همچنین به شما وابستگی کمتری نشان می دهد که نشانه ای قوی از احساس هویت خود پیدا کرده است.

به جای «اعمال خشونت» با بچه ها «گفتمان» کنید

در سه سالگی، نسبت به دوسالگی خود، خودخواهی کمتری دارد و همچنین به شما وابستگی کمتری نشان می دهد که نشانه ای قوی از احساس هویت خود و اعتماد به نفسی است که پیدا کرده است. حالا او تمایل زیادی به بازی با بچه های دیگر دارد و به جای بازی در حاشیه به طور فعال وارد بازی می شود.در این فرآیند، متوجه خواهدشد که هر کس مانند او فکر نمی کند و اینکه هر یک از همبازی های او، دارای صفات منحصر به فرد خود هستند.

بعضی بچه ها را جالب و تعدادی دیگر را فاقد جذابیت می بینند. همچنین او به بچه های به خصوص تمایل بیشتری نشان می دهد و شروع به طرح دوستی با آنها می کند. وقتی این دوستی به وجود آمد، کشف خواهدکرد که خود او نیز دارای خصوصیاتی است که آنها را شبیه هم نشان می دهد. درک این موضوع باعث افزایش اعتماد به نفس او خواهدشد.

خبرهای خوبی در مورد تکامل کودکتان در این سن داریم. چون او آگاهی بیشتری از احساس و اعمال دیگران پیدا می کند، یاد می گیرد که در بازی به جای رقابت، به تدریج به همکاری با آنان بپردازد. او خود را قانع می کند که هنگام بازی با گروه های کوچک، نوبت خود را رعایت کند و دیگران را نیز در بازی با اسباب بازی های خود شرکت دهد؛ کاری که همیشه آن را رعایت نمی کرده است.

 

تکامل اجتماعی در کودک سه تا چهار سال

به جای قاپیدن، داد و فغان و جیغ زدن به خاطر یک اسباب بازی ، آن را مودبانه درخواست می کند. در نتیجه، شما در پیش روی خود کمتر شاهد رفتارهای مهاجمانه او خواهید بود و در بیشتر بازی ها او را آرام تر از قبل خواهید یافت. کودک سه ساله قادر است مشکلات پیش آمده را به جای مجادله، با راه حل های خودش به صورت گرفتن نوبت یا معاوضه اسباب بازی ها حل و فصل کند.

 به هر حال، به خصوص در شروع یافتن این راه حل ها، باید این نوع همکاری را مورد تایید و تشویق قرار دهید، برای مثال باید  به جای توسل به اعمال خشونت آمیز، «استفاده از گفتمان» را در برخورد با مشکلات پیشنهاد کنید. همچنین به او یادآور شوید وقتی دو کودک در بازی با یک اسباب بازی خود را سهیم می کنند، هر کدام باید در بازی با آن اسباب بازی ، سهمی مساوی داشته باشند. وقتی او و کودکی دیگر، بر سر تصاحب یک اسباب بازی دچار اختلاف می شوند، راه حل های ساده ای را پیش پای شان بگذارید. مثلا برای آنها نوبت تعیین کرده و برای نوبت اولین نفر، قرعه کشی کنید یا اسباب بازی یا بازی دیگری را پیشنهاد بدهید.

البته این تدبیر همیشه کارساز نیست ولی ارزش آن را دارد که امتحان کنید. همچنین برای بیان احساسات و آرزوهایش در جهت استفاده مناسب از کلمات کمکش کنید، اما این کار باید به شکلی صورت گیرد که موجب ناامیدی او نشود. بالاتر از همه به او نشان دهید که چگونه باید به صورت صلح آمیز از پس ناسازگاری ها برآید. اگر شما دارای خلق و خوی انفجارآمیزی هستید، سعی کنید واکنش هایتان را در حضور او کنترل کنید. در غیر این صورت وقتی تحت فشار قرار می گیرد، از روش شما تقلید خواهدکرد.

فرقی نمی کند چه شیوه ای به کار خواهید برد، به هر حال اوقاتی پیش خواهدآمد که عصبانیت یا درماندگی او به رفتارهای خشونت آمیز تبدیل می شود. وقتی این اتفاق روی می دهد، مراقب باشید آسیبی به دیگران وارد نکند و چنانچه به سرعت آرام نشد، او را از دیگر بچه ها دور کنید. درباره احساسی که پیدا کرده است با او صحبت کرده و مشخص کنید چرا تا این حد دچار عصبانیت شده است، بگذارید بداند که او را می فهمید و احساساتش را درک می کنید، اما این موضوع را برایش روشن کنید که حمله بدنی راه درستی برای بیان احساسات نیست.

به او یادآوری کنید که خود را جای کودک دیگر بگذارد و شرایط ایجادشده را از زاویه دید او نگاه و بعد راه های صلح آمیز دیگری را برای حل اختلاف خود پیدا کند. بالاخره وقتی فهمید آنچه را که انجام داده غلط بوده است، از او بخواهید که بعدا از کودک همبازی خود معذرت بخواهد ولی گفتن ساده «متاسفم» ممکن است به اصلاح رفتار کودکتان کمک نکند، بلکه باید دلیل معذرت خواهی را نیز درک کند. ممکن است بلافاصله به این درک نائل نشود ولی وقتی به سن چهارسالگی رسید، درک این معنی برایش ساده تر خواهدشد.

 

در حقیقت منافع طبیعی کودکان سه ساله، به آنها کمک خواهدکرد که جنگ و دعوا را به حداقل ممکن برسانند. آنها بیشتر وقت بازی خود را در فعالیت های تخیلی می گذرانند تا بازی هایی که متمرکز بر اسباب بازی یا شوخی با یکدیگر باشد. این موضوع باعث افزایش تمایل آنها به همکاری با یکدیگر می شود.

همان طور که احتمالا خود نیز قبلا شاهد بوده اید، کودک شما و همبازی های او با واگذار کردن نقش های مختلف به یکدیگر و بعد اجرای یک نمایش افسانه ای با استفاده از وسایل تخیلی یا لوازم خانه، بسیار لذت می برند. این نوع بازی ها به آنها کمک می کند تا مهارت های اجتماعی خود را، مثل رعایت نوبت، توجه به یکدیگر، ایجاد ارتباط و واکنش نسبت به اعمال یکدیگر توسعه دهند.

این بازیهای نمایشی به کودکان فرصت می دهد تا هر نقشی را که آرزو دارند مثل هرکول، سوپرمن یا مادرخوانده افسونگر بازی کنند. همچنین به آنها کمک می کند تا با مفاهیم اجتماعی پیچیده تری مثل قدرت، ثروت، رحم، قساوت و جنسیت آشنا شوند.

با تماشای نقش بازیگر، در جریان بازی های تخیلی کودکتان ، خواهید دید که این نوع بازی ها، به کودکان کمک می کنند تا به هویت جنسی خود نیز پی ببرند. مثلا وقتی در خانه بازی می کنند، با توجه به تفاوت هایی که بین خانواده خود و دنیای اطراف شان می بینند، پسرها به طور طبیعی نقش پدر و دخترها نقش مادر را برعهده می گیرند. در این سن، پسر شما نیز ممکن است شیفته پدر یا برادران بزرگ تر یا پسرهای همسایه شود، در حالی که دختران مجذوب مادر خود، خواهران بزرگ تر و سایر دختران می شود.

تحقیقات نشان داده است که مقدار اندکی از تفاوت های تکاملی و رفتاری که بین پسرها و دخترها وجود دارد، به طور بیولوژیک پایه ریزی می شوند. برای مثال به طور متوسط پسرهای پیش دبستانی تمایل بیشتری به پرخاشگری دارند، درحالی که دخترها معمولا اهل گفتمان هستند.

در هر حال در این سن بیشتر خصوصیات وابسته به جنس، بیش از هر چیزی تحت تاثیر فرهنگ خانواده و محیط شکل می گیرند. حتی اگر هر دوی والدین مسئولیت های خانوادگی را به طور مساوی تقسیم کنند با وجود این، کودک ، شاهد تفاوت نقش قراردادی زن و مرد در تلویزیون، فروشگاه ها، کتاب ها، تابلوهای تبلیغاتی خیابانی و خانواده دوستان و همسایگانش خواهدشد.

 

برای مثال، دختر شما، با دیدن آگهی های تبلیغاتی و نوع هدایایی که از طرف بستگان به صورت عروسک  برایش می آورند، برای بازی با عروسک مورد تشویق و ترغیب قرار می گیرد. در همین حال، اگرچه پسرها هم در سن نوپایی از این کار لذت می برند ولی به طور عموم برای بازی کردن با عروسک، مورد حمایت قرار نمی گیرند.در حالی که به بازی های خشن، جست و خیز و ورزش هدایت می شوند.

دختربچه هایی را که دوست دارند به بازی های پرسر و صدا بپردازند، دخترهای پسرنما خطاب می کنند، اما پسربچه هایی را که با این روش به بازی می پردازند بچه های محکم و جسور می شمارند. بنابراین جای تعجب ندارد که بچه ها این برچسب ها را بپذیرند و به تدریج، رفتارشان را متناسب با این باورها تغییر دهند. به این ترتیب، وقتی وارد کودکستان می شوند جنس آنان کاملا شناخته شده است.

بچه های این سن اغلب این فرآیند تعیین جنسیت را به عنوان یک اصل خواهندپذیرفت. دخترها اصرار بر پوشیدن لباس های دخترانه، استفاده از لاک ناخن و آرایش در مدرسه یا در مهمانی ها خواهندداشت. پسرها با غرور، گستاخی و جسور بودن، خود را به رخ می کشند و هر کجا می روند، وانمود می کنند که مسلح هستند.این رفتارها، احساس دختر یا پسربودن را تقویت می کند.

هویت کودکتان همچون دوران اولیه رشدش، در حال تکامل است، به رفتارهای و اعمال هر دو جنس گرایش دارد. به ندرت پیش می آید که لازم شود جلوی این نوع گرایش گرفته شود مگر وقتی که کودک در مقابل فرهنگ قوی و پذیرفته شده جامعه، مقاومت نشان دهد یا آن را رد کند. برای مثال، اگر پسرتان بخواهد، همه روزه لباس دخترانه بر تن کند، شما باید به آرامی وادارش کنید تا از روش متعارف پوشیدن لباس تبعیت کند. اگر باز هم بر ادامه کار خود اصرار کند، در این صورت باید موضوع را با پزشک او در میان بگذارید.

همچنین ممکن است فرزندتان بعضی از رفتارهای خاص مثل عشوه گری که بزرگسالان آنها را به عنوان رفتارهای جنسی می شناسند، تقلید کند. اگر رفتار او بسیار معنی دار و چشم گیر است، باید به خاطر این رفتار، توی ذوقش بزنید، البته در این سن چنین رفتاری به هیچ وجه دارای مفهوم رشد جنسی نیست، بلکه تنها تقلید بازی گونه گوشه ای از رفتار بزرگ ترهاست و بنابراین جای نگرانی نیست. در هر حال اگر تقلید او از رفتار جنسی بسیار آشکار یا به عبارت دیگر نشانه آن باشد که نکند مورد اذیت و آزار جنسی قرار گرفته باشد، باید موضوع را با پزشک او در میان بگذارید.

 

منبع: ماهنامه پزشک شهر

WWW.STUDIORONAK.COM

 گرمازدگی در این فصل گرم سال یکی از شایع ترین بیماری ها در بین مردم است. اما کودکان که به دلیل فراغت از درس و تعطیلی معمولا در این روز ها بیرون از خانه به سر می برند و نسبت به بزرگسالان حساس تر هستند، بیشتر گرمازده می شوند. بنابر این ما به سراغ دکتر عطیه قره باغی رفتیم و از او درباره گرمازدگی کودکان ، علائم و راه های پیشگیری از آن پرسیدیم.

دکتر قره باغی درباره علائم گرمازدگی می گوید: علائم گرمازدگی در کودکان شامل ضعف و بی حالی، کاهش سطح هوشیاری، افت فشارخون، عرق کردن شدید، سردرد، افزایش ضربان قلب و نبض، کاهش حجم ادرار و غلیط شدن ادرار می شود. این بیماری در موارد شدید تر باعث کاهش هوشیاری و تشنج در کودکان می شود. بنابر این پدر و مادر ها باید به موقع به فکر درمان گرمازدگی بچه ها بیفتند. همچنین تنفس سریع، حالت تهوع، استفراغ و بی قراری کودک از جمله علائم دیگر هستند.

پیشگیری از گرمازدگی

1- برای پیشگیری از گرمازدگی، کودکان را از ساعت 11صبح تا 3 ظهر از منزل خارج نکنید.

2- تاجایی که امکان دارد به کودک اجازه ندهید زیر نور آفتاب به فعالیت، بازی و ورزش بپردازد.

3- به کودکان لباس های خنک و رنگ روشن بپوشانید.

4- نوشیدنی و میوه های خنک به کودک بدهید.

 

راه های درمان گرمازدگی

1- کودک را در محلی خنک مانند اتاقی که جریان هوا در آن برقرار است بگذارید.

2- لباس ها را از تن کودک خارج کنید.

3- با اسفنج یا پارچه مرطوب بدن کودک را به ویژه قسمت سر گردن و تنه او را، مرطوب کنید.

4- در صورتی که کودک هوشیار است به او نوشیدنی خنک بدهید.

5- در صورت افت هوشیاری فورا او را به مراکز درمانی انتقال دهید.

6- در صورتی که پس از 30 دقیقه، این اقدامات درمانی تأثیر گذار نبود، کودک را به بیمارستان انتقال دهید.

7- دمای بدن بالای 40 درجه زنگ خطر بوده و درصورت بروز آن فورا کودک را به بیمارستان انتقال دهید.

دکتر قره باغی با بیان اینکه پدر و مادر ها باید بدانند که می توانند با استفاده از روش های درمان حمایتی می توانند به بهبود گرمازدگی فرزند شان کمک کنند، می گوید: در مراکز درمانی هم از سرم تراپی و داروهای کاهش دهنده دمای بدن برای درمان این عارضه استفاده می کنند. همچنین والدین نباید گرمازدگی فرزند شان را بی اهمیت بدانند چرا که در صورت عدم درمان، افت هوشیاری کودک پیشروی می کند و به ارگان های اصلی از جمله کلیه آسیب می رساند. گرمازدگی حتی در مواردی منجر به کما و مرگ کودک شده است.

 

 با انجام فعالیت هایی در فضای باز از هوای تازه استفاده می کنید و خانواده شما از آن لذت خواهد برد. از فعالیت های روزانه تا فعالیتهای شبانه، در روزهای آفتابی تا روزهای ابری و بارانی، همین امروز با کودک خود به فضای باز و بیرون از منزل بروید.

 

1- نقاشی در فضای باز بزرگ

کودک نقاش شما ممکن است استعداد زیادی در خانواده داشته باشد، آیا تا به حال او را برای نقاشی کشیدن بر روی بوم های بزرگ به بیرون از خانه برده اید؟ این کار یکی از بهترین فعالیت های کم هزینه ای است که با آن می توانید ساعت ها او را سرگرم نگه دارید. کودک شما می تواند با انگشت هایش، قلمو، اسفنج یا با هر وسیله غیرمعمول اما خلاقانه ای که می توانید در خانه پیدا کنید و در اختیار او قرار دهید، نقاشی کند.

2- کشف طبیعت

کودکان فضای باز و بیرون از خانه را دوست دارند و نیازی نیست شما هم کار خیلی زیادی را برای سرگرم کردن آنها در فضای باز انجام دهید. اما شما می توانید بودن در فضای باز را برای آنها به تجربه ای شیرین تبدیل کنید و با انجام فعالیت های که آنها را درباره همه چیز هیجان زده می کند آنها را به دوستداران طبیعت تبدیل کنید. بعد از زمانی که در بیرون از منزل سپری کردید، آنها می تواننبازی های گوناگونی ار در  فضای باز تجربه کنند و می توانند این انرژی و شادی را به داخل خانه نیز منتقل کنند.

3-  پیچ بازی را به سمت بازی های شبانه بچرخانید

غروب آفتاب و فرارسیدن شب پایان زمان بازی و سرگرمی نیست. فعالیت های شبانه در فضای باز می تواند شب شما را پر نور و حرارت کند. با کودکان خود به بیرون از خانه و در فضای باز به پیاده روی بروید و بازی هایی با نور (چراغ قوه) انجام دهید. کودک خود را با دنیای جدیدی از بازی ها و سرگرمی های شبانه، هنگامی که نور نیست آشنا کنید. بچه ها عاشق این گونه بازی ها خواهند شد.

4- بازی با حباب راه بیندازید

روزی را برای بازی مشخص کنید و از چندتا از دوست ها را  دعوت کنید تا با هم یک جشن حباب برپا کنید. از یک وسیله حباب ساز استفاده کنید و در حیاط یا در پارک با کودک خود سرگرم شوید و طولی نخواهد کشید که صدای بلند خنده او را خواهید شنید.

5-  باغچه خود را پرورش دهید

مهم نیست که کودک شما چند سال دارد، انجام کارهای باغبانی ، فعالیت های بیرونی هستند که آنها را برای فعالیت هایی از قبیل کندو کاو در خاک و ارتباط برقرار کردن با طبیعت هیجان زده و مشتاق می کند. باغچه ای را با کاشتن گیاهانی که محبوب کودکان است درست کنید و همراه با کودک خود آن را پرورش داده و از آن مراقبت کنید. علاوه بر اینکه فرزند شما از کاشت یک گیاه و پرورش آن احساس لذت می کند، این کار برای کودک بزرگتر شما می تواند به یک فعالیت آموزنده تبدیل شود که کارت های شناسایی را برای هر گیاه درست می کند و می توانند روند رشد هر گیاه را پیگیری کند. اگر شما فضای کمی برای باغبانی دارید، یا حتی فضایی ندارید، هیچ مشکلی نیست، کودکان می توانند باغچه متحرکی را در سطل بسازند.

6-  دکه لیموناد فروشی باز کنید

روحیه کارآفرینی را در کودک خود بیدار کنید و به او در باز کردن یک دکه لیموناد فروشی کمک کنید. این کار فراتر از قرار دادن چند لیوان بر روی میز و پر کردن آنها با لیموناد می باشد. کودکان می توانند درباره شروع یک کسب وکار، مدیریت کردن پول و تصمیم گیری های مهم درباره فروش لیموناد ها، برای مثال تبلیغات و همچنین انتخاب بهترین روش درست کردن لیموناد، یاد بگیرند.

7- صداهای بیرونی را کشف کنید

صداهایی که ما از کودکانمان می شنویم اغلب هنگامی است که در حال بازی و فعالیت در فضاهای باز است. اما این فعالیت ها به آنها کمک می کند بیشتر به صداهای اطراف خود توجه کنند. با استفاده از یک دستگاه ضبط صدا، صداهای بیرونی را کشف کنید. بچه ها می توانند صداهای مختلفی مانند صدای ترافیک، یا صدای قورباغه ای که از دور شنیده می شود را ضبط کنند. زمانی که به خانه رسیدید، با پخش کردن صداهای ضبط شده، با یک بازی، کودک خود را به چالش بکشید و از او بخواهید که به یاد بیاورد هنگام پخش صدا در حال انجام چه کاری بوده است یا از او بپرسید که منبع صدا چیست و آن را تشخیص دهد.

8- از بازی در فضای باز لذت ببرید

تعدادی اسباب بازی را در حیاط قرار دهید تا کودکان بیشتر رغبت کنند با آنها باز کنند. بازی های در فضای باز باعث سرگرمی و لذت هرچه بیشتر کودک شما خواهد شد. می توانید بازی های معمولی بیرون از خانه مثل قایم باشک را بازی کنید. می توانید برای بچه های دیگر را نبز برای بازی به حیاط خود دعوت کنید . میتوانید برای آنها آبنات یا پشمک درست کنید.

9-  در باران بازی کنید

ابرها در حال حرکتند و آسمان خاکستری است و کم کم قطره های باران نمایان می شوند. به نظر می رسد که امروز باید در خانه بمانید و فعالیت های بیرون از خانه امروز باید در خانه انجام شوند. اما بدانید که شما نباید اینطور فکر کنید، تا زمانی که رعد و برقی در آسمان نیست، می توانید به بیرون از منزل رفته و بازی کنید. همه ما می دانیم که بچه ها چلپ چلپ کردن در آب باران، در دست گرفتن چتر و ریختن قطره های باران روی شانه هایشان را دوست دارند. اگر میخواهید روز بارانی خود را به روزی سرگرم کننده تبدیل کنید، با کودک خود به بازی و فعالیت در فضای باز بپردازید.

10- با کودک خود به پیکنیک بروید

وقت نهار است و بعد از فعالیت های زیادی که در فضای باز و بیرون از خانه داشته اید، باید برای صرف نهار به خانه بروید، اما می توانید به جای این کار در بیرون از خانه بمانید و پیکنیک داشته باشید. ساندویچ هایی را درست کنید، مکان آن مهم نیست، فقط سعی کنید لذت ببرید و برای دور بعدی بازی ها خود را آماده کنید.

عادت مکیدن انگشت (انگشت شست) در میان کودکان شایع بوده و در اغلب اوقات به عنوان عادت طبیعی تلقی شده که نباید نگران آن بود. کودکان غالبا در 2 سالگی یا در هنگام  پیدایش و درآمدن دندان­ های دائمی این عادت را کنار می ­گذارند. اما اگر این عادت پس از درآمدن دندان ­های دائمی ادامه یافت، چه باید کرد؟ باید دلایلی که کودک را ترغیب به انجام این امر می ­کند، جست وجو شود. اغلب دلایل این رفتار، روانی بوده و از عدم احساس امنیت یا اضطراب دائمی کودک ناشی می ­شود. در این حالت کودک ، آرامش و راحتی را در مکیدن انگشتمی­ یابد. این امر عدم توانایی خوابیدن برخی از کودکان بدون مکیدن انگشت را توجیه می­ کند.

حال ممکن است این سوال پیش آید که مگر مکیدن انگشتچه ضرری برای کودک دارد که ما تلاش کنیم حتما این عادت را از او دور کنیم؟ نکته اینجاست که باید تلاش کرد، کودک این عادت را کنار گذارد چون در غیر این صورت باعث ایجاد مشکلاتی در استخوان­ بندی فک­ ها و دندان ­های کودک شده که محتاج درمان خواهد بود. این مشکلات شامل:

 1- تنگ شدن فک بالا به همراه اعوجاج و تغییر شکل سقف بالای دهان.

2- بین دندان­ های جلو(پاپین و بالا) فاصله افتاده و شکل انگشت را به خود خواهند گرفت. بدین ترتیب کودک نمی­ تواند دندان­ های جلوی (دندان­های بالا و پایین) خود را جفت کرده و حتی اگر دندان­های عقب خود را جفت کند بازهم بین دندان­های جلو فاصله خواهد بود.

3- ایجاد فاصله بین دندان­های فک بالا و عقب رفتن دندان­های فک زیرین.

شدت ضایعات فوق و تاثیرات آن به مدت و میزان فشاری است که کودک وارد می­کند. برای اصلاح آسیب­های وارده، اغلب این کودکان در سن پایین و قبل از بلوغ نیازمند تجهیزات ارتدونسی هستند؛ البته مشروط به اینکه برای همیشه عادت مکیدن انگشت را ترک کنند.

 

پیشنهاداتی برای رهایی از مکیدن انگشت

1-  روان درمانی، به ویژه هنگامی که دلیل اصلی مکیدن انگشت ناشی از عدم احساس امنیت و یا کمبود محبت در کودک باشد. همچنین سعی در پرکردن اوقات فراغت کودک با بازی های مفید.

2- گذاشتن برخی از مواد خوراکی و بهداشتی دارای طعم تلخ روی انگشتی که کودک به مکیدن آن  عادت کرده است. این کار باعث خواهد شد که مکیدن انگشت لذت بخش نباشد و کودک به تدریج عادت خود را ترک خواهد کرد.

3- پوشاندن انگشت مورد نظر با پارچه یا وسایل پانسمان که کودک قادر به مکیدن انگشت خود نشود. این روش بیشتر برای کودکانی که عادت کرده اند انگشت خود را قبل از خواب بمکند، استفاده می­شود.

4- اگر تمامی راه­های بالا با شکست مواجه شد، خانواده کودک باید به دندان­پزشک مراجعه کند. دندان­پزشک وسیله­ای را در دهان کودک (سقف بالای دهان) نصب کرده که توسط کودک قابل بیرون آمدن نبوده و کودک را از مکیدن انگشت خود باز می­دارد. این وسیله به نام "شکننده عادات"  habit breakeشناخته شده و بسیار مفید است.

 

 

 

 

 هوا اینقدر گرم شده که دیگر نیازی به گفتن آن نیست و کافی است یک قدم بیرون بگذارید تا احساس یک نان سنگک درون تنور به شما دست بدهد! حالا تصور کنید نوزاد یا کودک شیرخوار در این هوا چقدر اذیت می شود. یکی از عوارضی که کودکان ممکن است در این مواقع به آن دچار شوند، آفتاب سوختگی است. به همین دلیل ما از دکتر علی اصغر متقی، متخصص کودکان و نوزادان، درباره  آفتاب سوختگیو روش های پیشگیری از آن پرسیدیم.

 

علائم آفتاب سوختگی

دکتر متقی با اشاره به علائم  آفتاب سوختگیدرباره آنها توضیح می دهد: علائم  آفتاب سوختگیچند مرحله دارد. اگر پوست بدن بچه به صورت یکدست و کامل قرمز شده به این دلیل است که هنوز لایه های شاخی پوست شان تشکیل نشده و بسیار حساس هستند. قرمزی، داغی و گرم بودن پوست ممکن است باعث شود مادران تصور کنند کودک تب دارد در حالی که نور خورشید باعث گرمای زیاد بدن کودک شده است. در صورتی که قرمزی پوست خیلی زیاد باشد به آن سوختگی درجه یک می گویند و در بعضی موارد سوختگی شدید شده و روی پوست بچه تاول ایجاد می شود.

لایه های شاخی پوست همان چرک در بدن بزرگسالان است که درواقع سلول های مرده پوست هستند. این سلول ها مانند محافظی جلوی نفوذ میکروب ها به پوست را می گیرند.

بنابراین قرمزی پوست، گرمای بدن یا گرمای محیطی و در حالت شدید تاول های ریز ایجاد می کنند. بهترین چیز این است که این بچه ها همیشه پوشش نخی سفید و کلاه داشته باشند. اگر  آفتاب سوختگی کودک شدید باشد، ممکن است عامل میکروبی از طریق زخم وارد بدن کودک شود و عفونت ایجاد کند اما معولا عفونت شایع نیست.

شایع ترین علتی که به دلیل آن بچه ها را پیش پزشک می برند تخلیه نکردن ادرار در 24 ساعت قبل است و یا ادرار خونی دارد و این اتفاقات به دلیل گرمازدگی است و چون آب بدن شان به شدت گرفته می شود و دمای بدن در اثر تبخیر سطحی بالا می رود و شدیدا دچار کمبود آب بدن می شوند.

دکتر متقی با بیان اینکه مادران باید قبل از آفتاب سوختگی بچه ها اقدامات پیشگیرانه انجام دهند می گوید: مادران بدانند که در چه شرایطی باید کودک شان را بیرون ببرند که دچار آفتاب سوختگی نشود. بهتر است آنها تا جایی که ممکن است نوزادان و فرزندان شیر خوار شان را در روز های گرم بیرون نبرند و در صورت اجبار، ساعات صبح قبل از ساعت 9 تا 10 و ساعات بعد از ظهر بعد از ساعت 6 یا 7 این کار را انجام دهند. چون در وسط روز آفتاب عمودی می تابد میزان اشعه ماورای بنفش آن بسیار بالا و سرطان زا و خطرناک است و در صورتی که بر طبق شرایطی مادری فرزندش را در وسط روز بیرون برد، حتما باید از سایه حرکت کند.

مردم کشور های دیگر به ویژه مردم آسیای شرقی در مواقعی که آفتاب به این اندازه شدید است، از چتر و دستکش استفاده می کنند. به همین دلیل دکتر متقی می گوید: در کشور ما استفاده از چتر و دستکش اصلا رسم نیست و با اینکه مردم در معرض مستقیم اشعه های آفتاب هستند، بساری از موارد را رعایت نمی کنند. دو قسمت از بدن کودک که در طول عمر نور به آنها می رسد گردی صورت و دیگری پشت دست ها هستند. بنابر این نور های شدید و اشعه های ماورای بنفش خورشید باعث تغییراتی در پوست می شود که در طول زندگی ممکن است به ضایعات پوستی و حتی سرطان تبدیل شود.

پیشگیری و درمان آفتاب سوختگی

1-  استفاده از کرم ضد آفتاب: خانم ها باید بدانند وقتی می خواهند با کودک شان بیرون ببرند باید صورت و دست های کودک را کرم ضد آفتاب بزنند. مادران می توانند ضد آفتابهای مخصوص نوزاد و کودک را از داروخانه ها تهیه کنند اما استفاده ازضد آفتاب بزرگسالان برای بچه ها مانعی ندارد. میزان SPF  مناسب برای کودکان از 24 تا 30 درصد است و بسته به شرایط آنها، حتی تا SPF 50 درصد هم می توان استفاده کرد.

2- جای بچه ها در محیط خانه یا در بیرون تا حد امکان نباید گرم باشد. بنابر این تا حد امکان نباید زیر آفتاب بروند و تا می توانند باید در سایه حرکت کنند.

3-  برای نشستن در ماشین، والدین باید از مدتی قبل در آن را باز کرده و کولر روشن کنند تا هوای گرم داخل آن خنک شود.

4-  از لباس و پوشش نخی رنگ روشن برای کودک استفاده شود.

5- تمام مدت شیشه شیر یا آب در دهانش باشد یا شیر مادر به او بدهند تا هم آب بدنش کم نشود و هم دچار آفتاب سوختگی نشود.

اگر بزرگتر ها عادت کنند که در گرمای زیاد تابستان کلاه لبه دار سر کنند، چتر دست شان بگیرند یا دستکش سفید بپوشند، کودکان هم یاد می گیرند و به این شکل نیمی از مشکلات یا سرطان های پوست از بین می روند.

 

تحقيقات نشان داده اند كه مهمترين فاكتورهاي لازم براي رشد كودك ، همان چيزهايي هستند كه ما همواره مي دانسته ايم: عشق، توجه و مراقبتهاي اوليه، مهمترين مواردي هستند كه كودك شما مي خواهد و بدانها نياز دارد. براي كمك به كودك جهت شكوفا كردن حداكثر تواناييهاي بالقوه اش، هشت مورد زير را رعايت كنيد:

 

1- عشق خود را به او نشان دهيد؛

اين توصيه، بديهي و در عين حال صحيح است: كودكان براي زندگي به عشق نياز دارند. حمايت و مراقبت عاطفي شما، مبنايي مطمئن را براي كودك فراهم مي سازد تا بتواند در دنياي اطرافش، با اطمينان خاطر به جستجو بپردازد. اين مورد، صرفا يك توصيه احساسي نيست؛ شواهد علمي محكمي وجود دارند كه نشان مي دهند ابراز عشق، توجه و محبت در سالهاي اول زندگي كودك، تاثير مستقيم و قابل توجهي بر رشد فيزيكي، روحي و عاطفي كودك دارد. ابراز علاقه و روابط عاشقانه حتي موجب رشد مغز كودك مي شوند.

چگونه مي توانيد عشق و علاقه خود را به كودك نشان دهيد؟ در هر فرصتي او را در آغوش بگيريد، نوازش كنيد، تشويق نمائيد، به حرفهايش گوش دهيد و با او بازي كنيد. همچنين هرگاه كودك شما به آرامش و توجه نياز دارد، بايد به اين نياز او نيز پاسخ دهيد؛ برخلاف باور عامه، متخصصين معتقدند كه ابراز عشق، موجب لوس شدن كودك نمي شود. بهتر است هر وقت كودك شما آشفته يا مضطرب است، در كنار او باشيد و به او كمك كنيد، زيرا اين كار موجب مي شود كه احساس اعتماد كند و همچنين پيوند عاطفي قدرتمندي بين شما شكل گيرد. همچنين توجه به نياز كودك براي مورد توجه واقع شدن، در زمان شادي و خوشحالي او نيز بسيار اهميت دارد.

 

2- به نيازهاي اوليه كودك خود توجه كنيد؛

براي اينكه كودك بتواند تمام انرژي خود را صرف يادگيري و رشد كند، بايد تغذيه اي مناسب داشته باشد؛ رژيمهاي غذايي كه سطح پروتئين، ويتامين و مواد معدني در آنها بسيار پايين باشد، همچنين ميزان كالري آنها بسيار كم يا بسيار زياد باشد، ممكن است سرعت رشد كودك را كاهش داده يا حتي بر ضريب هوشي او، تاثير منفي بگذارد. همچنين او بايد سالم بوده، استراحت كافي داشته و احساس آرامش كند؛ اگر پوشك او براي مدتي طولاني تعويض نشود يا او به عفونت گوش مبتلا شود، مقدار زيادي از انرژي خود را از دست مي دهد.

براي اطمينان از سلامتي كودك ، معاينات منظم پزشكي را فراموش نكنيد، واكسيناسيون او را بطور مرتب انجام دهيد و مراقب باشيد كه او به اندازه كافي بخوابد. در مرحله خواب REM (مرحله اي از خواب كه شامل حركات سريع چشم است)، سلولهاي مغزي كودك ، پيوندهاي عصبي مهمي را بين هم برقرار مي كنند. اين پيوندهاي عصبي كه سيناپس ناميده مي شوند، در واقع مسيرهاي عصبي هستند كه امكان يادگيري، حركت و فكر كردن را براي كودك فراهم مي كنند. سيناپسها نقشي كليدي در درك كودك از آنچه در دنياي اطراف خود مي بيند، مي شنود، مي چشَد، و لمس و بو مي كند، دارند. اگر در مورد الگوي خواب يا خوراك كودك خود نگران هستيد، با پزشك او صحبت كنيد.

 

3- با كودك خود حرف بزنيد؛

تحقيقات نشان مي دهند كودكاني كه والدين آنها در دوران خردسالي با آنها زياد حرف مي زده اند، ضريب هوشي بالاتر و دامنه لغات وسيع تري (در مقايسه با كودكاني كه والدين آنها، زمان زيادي را براي حرف زدن با نوزادانشان اختصاص نمي داده اند) دارند.

اگر نمي دانيد كه در مورد چه چيزي با كودك خود حرف بزنيد، يا فرزند شما هنوز آنقدر بزرگ نشده است كه بتواند با شما صحبت كند، مي توانيد كارهايي را كه انجام مي دهيد براي او توضيح دهيد: «مامان داره آب گرم توي وان حمام مي ريزه تا تو رو تميز كنه». از حرف زدن به زبان كودك (زدن حرفهاي نامفهوم و بي معني) خودداري كنيد. كودك شما تنها در صورتي مي تواند مهارتهاي زباني را به خوبي فرا بگيرد كه شما به درستي با او صحبت كنيد.

 

4- براي كودك خود كتاب بخوانيد؛

پس از حرف زدن، كتاب خواندن با صداي بلند براي كودك يكي از مهمترين كارهايي است كه مي توانيد براي افزايش دامنه لغات او، تحريك تخيلات و تصورات او و ارتقاي مهارتهاي زباني او انجام دهيد. در اين حالت شما امكان برقراري ارتباط نزديكتر با كودك و افزايش مهارتهاي اجتماعي او را نيز داريد.

كارشناسان خواندن كتاب با صداي بلند به صورت روزانه را توصيه مي كند. البته لازم نيست كه همواره از كتابهاي كودكان استفاده كنيد. حتي اگر در حال مطالعه يك مجله يا روزنامه هم هستيد، آن را با صداي بلند بخوانيد تا كودك شما نيز از شنيدن آن لذت ببرد.

 

5- حواس پنج گانه او را تحريك كنيد؛

افراد، مكانها و اشيا بايد در برابر ديد كودك شما قرار گيرند تا او بتواند در مورد آنها اطلاعات كسب كند. هر رابطه اي كه او با محيط اطرافش برقرار مي كند، اطلاعات جديدي پيرامون محيط اطراف و وضعيت خودش در اين محيط، به او مي دهد. مطالعات نشان مي دهند كودكاني كه در يك محيط غني (پُر از چيزهاي جديد كه تجربه هاي جديدي را براي كودك فراهم آورده و حواس او را تحريك كند) رشد مي كنند، مغز فعالتر و بزرگتري دارند (نسبت به كودكاني كه در محيطي زندگي مي كنند كه تحريكات حسي كافي در آنها وجود ندارد.)

البته شما نبايد حواس كودك  را بيست و چهار ساعته بمباران كنيد، همچنين نبايد همه حواس او را يكباره تحريك كنيد؛ زيرا كودك ممكن است دچار "تحريك بيش از حد" شود. شما صرفا بايد اين امكان را براي كودك فراهم كنيد كه اسباب بازيها و اشيا مختلفي را تجربه كند. اشيا و اسباب بازيها را با شكلها، رنگها، صداها و وزنهاي مختلف براي او انتخاب كنيد. بازيهاي تعاملي و موزيكال را با همديگر انجام دهيد، با هم براي خريد برويد، و اجازه دهيد كه كودك شما با افراد جديد برخورد كند. حتي ساده ترين كارهاي روزمره نيز مي تواند مغز او را براي رشد بيشتر، تحريك كند.

همچنين بايد موقعيت و فضاي كافي جهت جستجو و گشت زدن در محيط اطراف را براي كودك خود فراهم كنيد. كودكان به فضاي كافي براي حركت چهار دست و پا، راه رفتن و دويدن نياز دارند تا بتوانند ماهيچه هاي خود را تقويت كنند، تعادل مناسب براي بدن خود را به دست آورند و اعضاي خود را با يكديگر هماهنگ كنند. همچنين جستجوي آزادانه در محيطهاي امن (كه همواره با "نه"، "نكن" و "به اين دست نزن" مواجه نشوند) نيز مي تواند براي آنها بسيار مفيد باشد. خانه خود (يا حداقل اطاقهاي عمومي آن) را براي كودك ايمن كنيد. اشياء خطرناك را از دسترس كودك دور كرده و چيزهاي بي خطر و جالب به او بدهيد. مثلا، از قفل كودك بر روي همه كابينتهاي آشپزخانه استفاده كنيد، اما در يكي از كابينتها را آزاد بگذاريد و كاسه ها ي پلاستيكي، قاشقهاي چوبي، و قوري و ماهيتابه هايي را كه بازي با آنها براي كودك شما بي خطر است، در اين كابينت قرار دهيد.

 

6- بازيهاي جديد و هيجان انگيزي براي كودك تدارك ببينيد كه كمي پيچيده بوده و استفاده از آنها به كمي تلاش نياز دارد؛

شما نبايد با خريدن اسباب بازيها و اشيائي كه استفاده از آنها فراتر از توان و مهارتهاي فعلي كودك شماست، او را نااميد و سرخورده كنيد؛ اما اندكي كشمكش و تلاش هم مي تواند كمك بزرگي براي رشد فردي او باشد. هرگاه كودك شما نتواند يك كار را به سادگي انجام دهد، سعي خواهد كرد راه جديدي براي انجام دادن آن پيدا كند. در واقع اين كار به "فرآيند حل مساله" شبيه است كه منجر به افزايش مهارتهاي ذهني او و بهتر شدن عملكرد مغز او مي شود. مثلا اگر او در حال تلاش براي باز كردن در يك جعبه است، فورا به كمك او نرويد. اجازه بدهيد او تلاش خود را بكند. اگر او در اينكار موفق نبود يا خسته شد ، به او نشان بدهيد كه در جعبه چگونه باز مي شود، اما سپس يك جعبه در بسته ديگر در اختيارش بگذاريد تا او مجددا براي باز كردن آن تلاش كند.

 

7- مراقب خودتان باشيد؛

والديني كه افسرده، مضطرب يا آشفته باشند معمولا نمي توانند به سرعت و با حساسيت به نيازهاي كودك خود پاسخ دهند. مطالعات نشان مي دهند كه الگوي فعاليت مغزي در كودكاني كه مادران آنها افسردگي مزمن و باليني داشته اند، غيرطبيعي بوده است و در نتيجه مي توان اين فرضيه را مطرح ساخت كه اين كودكان نيز از افسردگي رنج مي برده اند.

اگر احساس افسردگي يا خستگي مفرط مي كنيد، راهي براي تقسيم كارهاي منزل و مسووليتهاي مربوط به نگهداري از كودك يا همسر خود پيدا كنيد. اگر همسرتان با شما زندگي نمي كند، سعي كنيد همراه افرادي زندگي كنيد كه بتوانند حمايت و كمكهاي خود را به شما عرضه كنند. هر از چند گاهي نيز زماني را به خودتان اختصاص دهيد و جداي از كودك بگذرانيد. مادر يا پدر بودن (خصوصا يك مادر يا پدر وظيفه شناس و فعال بودن) بسيار خسته كننده است و شما بايد زماني را براي استراحت صرف كنيد تا بتوانيد براي ادامه زندگي آماده شويد.

 

8- يك گزينه مناسب براي نگهداري از كودك پيدا كنيد؛

اگر شما شاغل هستيد و نمي توانيد در طول روز از كودك خود مراقبت كنيد، يا اينكه به يك پرستار بچه نياز داريد، پيدا كردن يك گزينه مناسب و با كيفيت براي نگهداري از كودك ، عامل بسيار مهمي براي رشد سالم و مناسب كودك است. شما بايد كسي را پيدا كنيد كه زماني كه شما نمي توانيد از كودك مراقبت كنيد، همه موارد فوق را رعايت كند. گزينه مورد نظر شما (پرستار كودك ، يكي از اقوام يا مهدكودكهاي روزانه) بايد در اين زمينه باتجربه بوده، با مهرباني و لطافت از كودك مراقبت كرده و معتبر نيز باشد. ابراز علاقه واقعي به كودك و داشتن انرژي كافي براي كمك به كودك در جهت رشد و پيشرفت نيز بايد جزو ملاكهايي باشد كه مد نظر قرار مي دهيد.

سلامتی فرزندان بیش از هر چیز برای پدر و مادرها اهمیت دارد. آنها حاضر هستند هر تلاشی انجام بدهند که فرزندشان از همه لحاظ تندرست و سلامت باشد. اما چه می شود که گاهی فرزند ما از ابتلای تولد با مشکلاتی دست و پنجه نرم می کند یا دچار مشکلات جسمی و سلامتی است؟ یکی از دلایل مهم به دوران بارداری مادر برمی گردد چرا که هسته اولیه جسم نوزاد در رحم مادر شکل گرفته و برخی کمبودها یا فاکتورهای ناسالم تحت تاثیر شرایط بارداری او ایجاد شده است. برای اینکه بدانیم چه عواملی باعث ایجاد کم خونی می شود و اینکه چه کارهایی برای مقابله و پیشگیری با این شرایط وجود دارد با نرگس جوزدانی، کارشناس تغذیه مشورت می کنیم.

او در ابتدا با تاکید بر تغذیه صحیح و کافی مادر در دوران بارداری و اهمیت وزن گیری کافی جنین در این دوران می گوید: نوزادان عمده آهن را از طریق مادر و در دوران جنینی دریافت می کنند. این بدان معنی است که رژیم غذایی مادر در طول دوران بارداری بسیار مهم است. نوزادان نارس یا نوزادانی که با وزن کم به دنیا می آیند در معرض خطر کمبود آهن هستند و تحت نظر پزشک نیاز به دریافت مکمل آهن دارند.

این کارشناس تغذیه در مورد میزان نیاز نوزادان به آهن و منابعی که برای تامین آهن بدن نوزاد وجود دارد، توضیح می دهد: مادران باید توجه داشته باشند که نه تنها نوزادان، بلکه کودکان و نوجوانان نیز سیر رشد سریعی دارند که نیاز آنها را به آهن افزایش می دهد. میزان ذخیره آهن کودکان 6 ماهه تا یکساله به کمتر از نصف ذخایر 6 ماهه اول زندگی کاهش می یابد. کمبود آهن می تواند در اثر دریافت کم آهن از طریق رژیم غذایی و عدم استفاده از غذاهای غنی از آهن باشد. حدود 6 ماهگی حداقل دو وعده سرلاک یا انواع غذاهای غنی از آهن مخلوط با شیر مادر یا شیر خشک برای کودک توصیه می شود. پوره نرم گوشت نیز یکی از گزینه های مناسب برای معرفی غذای غنی از آهن به کودک است. دیر شروع کردن غذای کمکی یکی از دلایل شایع کمبود آهن در کودکان شش ماهه تا یکساله است.

نرگس جوزدانی، کارشناس تغذیه در مورد اینکه البته پیشگیری همیشه بهتر از درمان است، ؟؟؟ راهکار را به مادران پیشنهاد داد تا جلوی ایجاد کم خونی در فرزندشان را بگیرند.

پیشنهاداتی جهت پیشگیری از کمبود آهن در کودکان زیر یکسال:

1- همان طور که گفتیم دوران بارداری و تغذیه آن بسیار حائز اهمیت است. برای جلوگیری از کم خونی نوزاد ، مادر رژیم غذایی غنی از آهن در دوران بارداری داشته باشد. گوشت قرمز بهترین منبع آهن است.

2- مادر باید در دوران بارداری تست کم خونی را انجام دهد و در صورت تشخیص پزشک نسبت به کمبود آهن در بدن مادر، مکمل های آهن با دوز مشخص برای او مصرف شود.

3-  بعد از تولد نوزاد بهتر است برای تغذیه او در ابتدا از شیر مادر یا در صورت نبود امکان، از شیرخشک های غنی از آهن استفاده شود.

4- مادران توجه داشته باشند که به کودکان زیر یکسال خود شیر گاو را به عنوان شیر اصلی ندهند.

5-  در معرفی غذای جامد به کودک خود تاخیر نکنید و پایان شش ماهگی یا 180 روزگی کودک غذای کمکی را شروع کنید.

 

کودکان کم وزن با چه مواد غذایی باید تغذیه شوند والدین این اطفال از چه مواد غذایی باید برای آنها باید استفاده کنند توصیه های متخصصین کودکان در این زمینه چیست

 برخی کودکان با شروع تغذیه تکمیلی با وجود اینکه خوب غذا می خورند اما خوب وزن نمی گیرند و از لحاظ ظاهری نیز کمی لاغر به نظر می رسند.اما ممکن است انرژی دریافتی روزانه کودک از میزان انرژی و جنب و جوش او کمتر باشد در این صورت پیشنهاد می کنیم  غذای کودک خود را به شیوه ای که ذکر میشود تغییر دهید.

 

روش مقوی کردن غذای کودکان کم وزن

آب جوشیده شده خنک  بهمراه ۱۵ قطره آهن را در برنامه غذایی کودک قرار دهید.

انرژی مواد تغذیه ای تکمیلی کودک را بوسیله  اضافه کردن آرد یا روغن مایع یا جوانه غلات بیشتر کنید.

روزانه حداقل ۵ وعده غذای کمکی به علاوه شیر مادر،به  نوزاد بالای شش ماه خود بدهید.

در هر وعده غذایی  کودک کمی روغن مایع  یا کره آب شده تقریبا  یک  تا ۲ قاشق مربا خوری اضافه کنید.

می توانید برای مقوی کردن غذای کودکان از جوانه ماش یا جوانه گندم یا پودر جوانه غلات  در سوپ کودک نیز استفاده کنید. زیرا علاوه بر اینکه سرشار از ویتامین های گروه  ب و ث می باشند  به هضم بهتر غذای کودک نیزکمک می کنند.

می توان از کمی آرد برنج یا گندم (در ماههای بالاتر)، شیر(پاستوریزه جوشیده بالای یکسال)و کره را مخلوط کنید  و بهم بزنید و گرم کنید (مانند سس سفید)و به سوپ شیرخوار بیافزایید هم باعث  طعم بهتر سوپ می شود و هم رنگ و لعاب خاصی به سوپ میدهد و نیز انرژی آنرا زیاد می کند.

همچنین می توان، پودر جوانه گندم ، جو پرک و یا  بلغور گندم را له کرده  و با مقدار کمی شکر ، شیر(پاستوریزه جوشیده )و بهمراه دو قاشق روغن یا کره بپزید و در حجم کم (یک یا دوقاشق)و در دفعات بیشتر به شیرخوار بدهید.

در حدود ۱۱ ماهگی در صورت نداشتن آلرژی در کودکان می توان مقدار خامه پاستوریزه به سوپ کودکان اضافه نمود.

اگر کودکی زرده تخم مرغ پخته شده را نمی خورد میشود آنرا با مقداری کره و آب مرغ مخلوط و نرم نمایید  و به او بدهید و یا به سوپ او اضافه کنید.

همچنین زرده تخم مرغ را می توانید رنده کرده و در سوپ کودک و یا پوره میوه و سبزیجات (هر مدل پوره ای که درست می کنید) بریزید.

همینطور به تکه های  کوچک شده  سیب زمینی که پخته شده است  و پوست آن جدا شده کمی کره بزنید و اجازه بدهید که شیرخوار با دستان خودش  آنرا برداشته و بخورد.

سعی کنید در درست کردن سوپ یا کته از گوشت با استخوان استفاده کنید ، مانند  ران مرغ و یا ماهیچه گوسفندی تا مواد معدنی  و چربیی بیشتر به بدن نوزاد برسد.

شما می توانید چندین قلم گوسفندی یا یک قلم گوساله را جداگانه پخته ، چربی اضافی آن را بگیرید و عصاره آنرا بمدت کوتاه (در یخچال) و زمان طولانیتر (در فریزر) نگهداری نمایید و به هر وعده غذا و یا سوپ کودک ،کودک دو قاشق غذاخوری از این عصاره را اضافه کنید.

اگر کودکتان دچار کم وزنی می باشد  افزودن حبوبات را به غذایش بتعویق بیاندازید (یعنی پس از ۱۰ ماهگی) چون حبوبات حجم زیادی از معده را اشغال می کنند  اما پس از ۱۰ ماهگی، حبوبات را خیس کنید، پوست بکنید  و آنها را آرد کنید  و هر دفعه  یک قاشق چایخوری پودر حبوبات را بهمراه  کره به سوپ کودکتان  اضافه کنید.

اضافه نمودن  آب غلیظ شده ران مرغ یا تکه های ران مرغ که خوب پخته شده و همینطور جوانه گندم، آرد یا پودر بادام خام، کنجد، مغز تخمه آفتابگردان به غذای کودک سبب رشد بهتر او می شود.

برای بهتر شدن عطر و  طعم غذا  میتوانید از آب لیموترش تازه، آب نارنج تازه،و همینطور سبزی معطر پودر شده  استفاده کنید.

برای تهیه کته برای کودکان کم وزن بهتر است از آب مرغ یا گوشت به جای آب استفاده شود.

یک یا دو خرما را پوست بکنید، هسته اش را دربیاورید و خرما را درمقداری آب حل کنید  و بعنوان دسر به شیرخوار دهید.

مقداری آرد (برنج یا گندم )را در روغن تفت دهید به اندازه ای که کمی به زردی بخورد  و حالت خامی خود را از دست دهد مقدار کمی شکر حل شده و چند قطره گلاب را به آن اضافه کنید (مانند  حلوا) و آنرا بعنوان میان وعده به کودک خود بدهید  استفاده کنید.

آبمیوه به میزان زیاد و یا شیرینی و شکلات و بستنی قبل از غذا، سبب کم اشتهایی کودک میشود و رشد او را به خطر می اندازد.

از افزودن نمک به غذا در سر میز یا سفره به غذای کودک مخصوصا کودکان زیر یکسال  جداً خودداری گردد.اما  برای کودکان که دچار ایست یا افت وزن خود هستند و غذای کاملاً بی نمک خود را نمیخورند هنگام تهیه و طبخ غذا از مقدار بسیار کم نمک  استفاده نمایید.

وب سایت نی نی یاری